หลี่เทียนหยวนมีสีหน้าเรียบเฉย มองฉื่อเลี่ยวที่พุ่งเข้ามาโดยแววตาไม่ไหวติง
เขายกมือขึ้นเบา ๆ แล้วโบกส่ง ๆ กลางอากาศ ราวกับเพียงกำลังไล่ยุงตัวจ้อยที่ไร้ความสำคัญ
ทว่าการโบกมือที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจนี้กลับแฝงไว้ด้วยพลังอันไร้ขอบเขต
พลันพลังไร้รูปร่างสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของหลี่เทียนหยวน เข้าปกคลุมฉื่อเลี่ยวในชั่วพริบตา
ฉื่อเลี่ยวรู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งเข้าปะทะอย่างไม่อาจต้านทาน ร่างของเขาราวกับถูกภูเขามหึมากดทับจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
“พรวด!”
ร่างของฉื่อเลี่ยวถูกตบจนแบนในพริบตาด้วยฝ่ามือของหลี่เทียนหยวน แปรเปลี่ยนเป็นแอ่งเลือดสาดกระเซ็นลงบนพื้น
เลือดกระเซ็นไปทั่ว ย้อมผืนดินรอบข้างให้กลายเป็นสีแดงฉาน
เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของฉื่อเลี่ยวขาดห้วงลง ชีวิตของเขาสิ้นสุดลงอย่างถาวรในวินาทีนั้น
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าวันหนึ่งตนจะต้องมาตายอย่างไร้ที่มาที่ไปเช่นนี้
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นรวดเร็วจนเหล่าผู้บำเพ็ญรอบด้านยังไม่ทันได้ตอบสนอง การต่อสู้ก็จบลงเสียแล้ว
พวกเขามองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านฉื่อเลี่ยวผู้ไร้พ่ายในสายตาพวกเขา จะถูกหลี่เทียนหยวนตบตายไปเช่นนี้
ช่างเหลือเชื่อราวกับฝันร้าย
“นี่...เป็นไปได้อย่างไร? ท่านฉื่อเลี่ยวถึงกับ...” ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งกล่าวเสียงสั่น ดวงตาเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวและตื่นตะลึง
“เจ้าหนูนี่เป็นใครกันแน่? เหตุใดพลังของเขาจึงน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้?” ผู้บำเพ็ญอีกคนมีสีหน้าหวาดผวา น้ำเสียงสั่นเครือ
ต้องรู้ว่าฉื่อเลี่ยวเป็นยอดฝีมือเลื่องชื่อแห่งภูเขาเทพสุริยัน ผู้ที่มีระดับบำเพ็ญสูงกว่าเขามีน้อยนิด แต่เขากลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของเด็กหนุ่มที่ไม่มีใครรู้ที่มา!