เจียงเยว่หลีเฝ้ารอความตายมาเยือน ทว่าผ่านไปเนิ่นนาน กลับไม่ปรากฏความเจ็บปวดอย่างที่คาดไว้
นางลืมตาขึ้นอย่างฉงน พลันสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำประหนึ่งห้วงดารา สุกสกาวราวดวงดาวพร่างพราย
คนผู้นั้นสวมอาภรณ์ขาวทั้งกาย สง่างามไร้ผู้ใดเทียบ ราวเทพเซียนจุติลงจากสวรรค์
เขายืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ทว่ากลับประหนึ่งขุนเขาสูงตระหง่านที่ตั้งขวางอยู่เบื้องหน้า ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง
“ท่านอาจารย์...”
ขอบตาของเจียงเยว่หลีแดงเรื่อ นางมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เดิมทีนางคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้พบท่านอาจารย์อีกแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าท่านอาจารย์จะปรากฏตัวตรงหน้าราวกับเหินลงมาจากฟากฟ้า
“เด็กน้อย อาจารย์กลับมาช้าไป ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์แล้ว”
หลี่เทียนหยวนค่อย ๆ ยื่นมือขวาออกไปลูบเรือนผมของเจียงเยว่หลี น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเอ็นดู
“ท่านอาจารย์...”
เจียงเยว่หลีโผเข้าสู่อ้อมอกของหลี่เทียนหยวน หยาดน้ำตาพร่างพรู ความหวาดกลัวจากการรอดพ้นภัยตายระเบิดออกมาในบัดดล ดุจสายน้ำที่พังทลายเขื่อนกั้น
“ศิษย์รัก อย่ากลัวไปเลย มีอาจารย์อยู่ทั้งคน”
หลี่เทียนหยวนเห็นเจียงเยว่หลีบาดเจ็บไปทั่ว จึงตบแผ่นหลังนางเบา ๆ แววตาฉายความเจ็บปวดและรู้สึกผิดอยู่เสี้ยวหนึ่ง
แม้เด็กคนนี้จะมีนิสัยเข้มแข็ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญการพลัดพรากเป็นตาย นางจะรับไหวได้อย่างไร?