ขณะนั้น มหาจักรพรรดิถานไถบนแท่นสูงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปถามหลิ่วหรูเยียนว่า “ศิษย์พี่ ข้าหวังว่าท่านจะอธิบายเรื่องนี้ให้ข้าฟัง”
แม้น้ำเสียงของนางจะสงบนิ่ง แต่กลับแฝงแรงกดดันจาง ๆ เอาไว้
เมื่อได้ยินมหาจักรพรรดิถานไถเอ่ยปาก ทุกคนจึงหันไปมองหลิ่วหรูเยียน อยากฟังว่านางจะอธิบายอย่างไร
โดยเฉพาะผู้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ เวลานี้ต่างตึงเครียดถึงขีดสุด แม้แต่ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น เกรงว่าผู้อาวุโสสูงสุดของตนจะทรยศสำนักจริง ๆ
“คำอธิบายหรือ? ต้องอธิบายอะไรด้วย?”
มุมปากของหลิ่วหรูเยียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาเจือเย้ยหยัน
มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็เป็นดังที่ราชันเจียวทองกล่าวจริง ๆ นางยังมีอะไรให้ลังเลอีก?
ตอนนี้ไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว ทำได้เพียงเดินไปให้สุดทาง
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้นางบรรลุขอบเขตนั้นและมีชีวิตอีกครั้ง มิฉะนั้น อีก 100 ปีให้หลังก็ต้องกลายเป็นโครงกระดูกใต้ผิวพรรณงดงาม บำเพ็ญมานับหมื่นปีสูญสิ้นไปในพริบตา
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แววตาของหลิ่วหรูเยียนก็แน่วแน่ขึ้น นางเงยหน้าจ้องมหาจักรพรรดิถานไถ ก่อนกล่าวเสียงเรียบว่า “ศิษย์น้องคนดีของข้า ราชันเจียวทองพูดไม่ผิด คนเหล่านั้นเป็นข้าที่เรียกมา เดิมทีคิดว่าจะลงมือกับเจ้าหลังพิธีใหญ่จบลง ไม่นึกเลยว่าแผนการจะถูกเด็กสาวคนหนึ่งทำลายเสียก่อน!”
สิ้นคำ เสียงฮือฮาก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งลาน
ทุกคนหน้าถอดสี ตื่นตะลึงจนเบิกตาค้าง มองหลิ่วหรูเยียนอย่างไม่อยากเชื่อ
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถทรยศจริง ๆ!
หากไม่ได้ยินกับหู คงไม่มีใครกล้าเชื่อ