เห็นเพียงไอพลังมารที่พลุ่งพล่านขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนก่อตัวเป็นเมฆมารทรงกลม ห่อหุ้มวังมารหยวนช่าไว้ทั้งหลัง
ในยามนี้ วังมารหยวนช่าที่เดิมมืดสลัวไร้แสงกลับสว่างเจิดจ้าขึ้นมา ราวกับประภาคารกลางราตรี
“สุสานจักรพรรดิมารแห่งนี้ช่างประหลาดนัก ไอพลังมารนี้แม้แต่ยอดฝีมือระดับมหาอำนาจก็ยังอาจทนรับไม่ไหว!”
ไท่เสวียนเจินเหรินหรี่ตาจ้องวังมารหยวนช่า ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
โชคดีที่เขาฟังคำห้ามปรามของหลี่เทียนหยวน จึงไม่ได้บุกเข้าไปในตำหนักมารโดยพลการ ไม่เช่นนั้นตอนนี้คงยุ่งยากแล้ว
เมฆมารพลุ่งพล่าน เสียงคำรามของมารดังแว่วออกมาเป็นระยะ ทำให้ทุกคนใจเต้นระทึก ไม่กล้าผลีผลาม
ในขณะนี้ ผู้คนที่เข้าไปในสุสานจักรพรรดิมารต่างสัมผัสได้ถึงลางร้าย
คนไม่กี่คนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าถูกไอพลังมารปกคลุม ร่างพลันกลายเป็นหมอกโลหิต ทุกสิ่งเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปจนไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“แย่แล้ว รีบถอยออกมาเร็ว!”
“ฟึ่บ ๆ ๆ”
ทุกคนรีบถอยกลับ แปรร่างเป็นลำแสงพุ่งไปยังทางออก
ทว่าพวกเขาเคลื่อนไหวเร็วแล้ว ไอพลังมารกลับเร็วยิ่งกว่า ไอพลังมารไร้สิ้นสุดแผ่กวาดไปทั่วทิศ ปิดบังตะวันจันทรา ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน
ชั่วพริบตา เสียงกรีดร้องและคร่ำครวญก็ดังระงมขึ้นไม่ขาดสาย ผู้บำเพ็ญที่ถูกไอพลังมารกลืนกินล้วนหายวับไปในห้วงสุญญะ กลายเป็นหมอกโลหิตกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าล่องลอยสลายไปในอากาศ