“นั่นดูเหมือนจะเป็นองค์ชายเสี่ยวจินหรือไม่?”
“เป็นองค์ชายเสี่ยวจินจริง ๆ! หรือว่าการกลับมาขององค์ชายเสี่ยวจิน ทำให้ต้นเทพฝูซังฟื้นคืนชีพ?”
“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่! องค์ชายเสี่ยวจินมีสายเลือดแท้แห่งเผ่าสุริยัน เป็นเพียงผู้เดียวที่มีพลังปลุกต้นเทพฝูซังให้คืนชีพได้!”
เมื่อทุกคนจำเสี่ยวจินได้ ทั่วทั้งภูเขาเทพสุริยันก็พลันเงียบงัน ก่อนเสียงวิพากษ์วิจารณ์จะดังกระหึ่มขึ้นราวคลื่นโหมซัด
เมื่อเสียงถกเถียงดังขึ้น ผู้คนจำนวนมากก็เริ่มเชื่อว่าการกลับมาของเสี่ยวจินปลุกต้นเทพฝูซังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น
พวกเขาจึงพากันคุกเข่าลง กราบไหว้ต้นเทพฝูซังที่เพิ่งฟื้นคืนชีพอย่างเลื่อมใส
ท่วงท่าของพวกเขาพร้อมเพรียงกัน หน้าผากแนบพื้น มือประนมเข้าหากัน พลางพึมพำถ้อยคำบางอย่าง
เสี่ยวจินยืนอยู่บนกิ่งของต้นเทพฝูซัง สัมผัสได้ถึงการกราบไหว้ของทุกคน เขาพลันเข้าใจเจตนาของนายท่าน จึงยิ่งรู้สึกซาบซึ้งในตัวเขา
ส่วนจินหลิงยืนอยู่ข้าง ๆ ได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบว่าหลี่เทียนหยวนทำให้ต้นเทพฝูซังฟื้นคืนชีพ นางตกตะลึงอย่างสุดขีด ราวกับแม้แต่วิญญาณยังสั่นสะท้าน
นางนึกถึงบรรพชนแห่งภูเขาเทพสุริยัน ซึ่งทุ่มเทแรงงาน ทรัพยากร และทรัพย์สินนับไม่ถ้วนเพื่อช่วยต้นเทพฝูซังให้ฟื้นคืนชีพ