“ดี!”
หลี่เทียนหยวนพยักหน้า ยื่นมือรับกล่องหยกมา
กล่องหยกใบนี้ดูเก่าแก่เรียบง่าย เต็มไปด้วยอักขระลึกลับซับซ้อน
แม้ไม่รู้ว่าของข้างในคือสิ่งใด แต่เมื่อถูกนำมาเป็นของขวัญแสดงความยินดี ย่อมต้องมีมูลค่าสูงลิบ
หลังจากไท่เสวียนเจินเหรินจากไป หลี่เทียนหยวนก็ให้เจียงเยว่หลีเตรียมข้าวของสำหรับลงจากเขาในวันรุ่งขึ้น ส่วนตนเองเดินออกจากตำหนักหลิงอวิ๋น
เมื่อมองรากวิญญาณฟ้ากำเนิดหลายต้นกับโอสถเซียนอมตะต้นนั้นบนลานกว้าง เขาก็อดหนักใจไม่ได้
หลังจากลงจากเขาไปแล้ว จะจัดการสมบัติเหล่านี้อย่างไรดี?
แม้ยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นจะมีค่ายกลพิทักษ์ขุนเขา ทว่าค่ายกลนี้เป็นเพียงค่ายกลป้องกันที่เรียบง่ายที่สุด หากมีผู้แข็งแกร่งลอบเข้ามาจริง ๆ ก็ย่อมต้านไว้ไม่อยู่
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าระบบจะมอบค่ายกลไร้เทียมทานอะไรสักอย่างเป็นรางวัล เพื่อใช้พิทักษ์ยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น น่าเสียดายที่ระบบไม่ได้มอบสิ่งเช่นนั้นให้
เรื่องนี้ทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย
“ดูท่าคงต้องหาทางหาค่ายกลพิทักษ์ชั้นดีมาสักชุด ไม่อย่างนั้นข้าออกไปก็วางใจไม่ได้!”
หลี่เทียนหยวนลูบคางพลางครุ่นคิด
ไม่นานนัก ดวงตาเขาก็พลันเป็นประกาย ก่อนจะเหินออกไปนอกยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา เขาก็มาถึงยอดเขาแห่งหนึ่งในส่วนลึกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว
ที่นี่คือสถานที่ปิดด่านฝึกตนของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว หลังลงถึงพื้น หลี่เทียนหยวนก็ส่งกระแสเสียงเข้าไปด้านใน