เมื่อมีค่ายกลเก้าผันพลิกฟ้ากักเซียนนี้ ในที่สุดเขาก็วางใจลงเขาได้เสียที
หลี่เทียนหยวนปัดมือ เตรียมกลับไปนอนหลับให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้ยามรุ่งสางค่อยออกเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ
แต่ก่อนจะจากไป หางตากลับเหลือบเห็นบัวแดงเพลิงกรรมแห่งความโกลาหลดอกนั้น
ดูเหมือนหลังได้รับการหล่อเลี้ยงจากดอกไม้แห่งปรภพและต้นเทพฝูซังเพียงไม่กี่เดือน บัวแดงเพลิงกรรมแห่งความโกลาหลก็ผลิดอกสีแดงเพลิงขึ้นมาดอกหนึ่งแล้ว
กลีบดอกมีทั้งหมดเก้ากลีบ แสงสีทองไหลเวียนอยู่บนนั้น ราวกับดวงดาวเทพสีทองเก้าดวงกำลังลุกไหม้
ตรงกลางยังมีฝักบัวที่กำลังตูม รอวันผลิบาน คาดว่าเลี้ยงดูต่อไปอีกสักระยะ ก็คงมีเมล็ดบัวใหม่งอกออกมา
“ไม่เลว ไม่เลว ที่ข้าอุตส่าห์เพาะเลี้ยงมาอย่างยากลำบากตั้งนาน ในที่สุดก็ใกล้จะออกดอกออกผลแล้ว!”
เมื่อมองภาพตรงหน้า หลี่เทียนหยวนก็พยักหน้าอย่างอดไม่ได้
จากนั้นเขาขยับความคิด ยื่นมือเด็ดกลีบบัวแดงเพลิงกรรมมาสองกลีบแล้วเก็บไว้ในแหวนเก็บของ
บัวแดงเพลิงกรรมเป็นวัตถุวิญญาณแห่งความโกลาหล ล้ำค่ายิ่งกว่าโอสถเซียนอมตะเสียอีก แม้เพียงกลีบเดียวก็มีอานุภาพท้าทายสวรรค์
เก็บกลีบบัวแดงเพลิงกรรมเรียบร้อยแล้ว เขาก็เด็ดเกสรเส้นหนึ่งจากดอกไม้แห่งปรภพอีกสองเส้น เผื่อไว้ใช้ยามจำเป็น
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ หลี่เทียนหยวนจึงจากไป กลับเข้าห้องของตน
วันรุ่งขึ้น แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า ส่องสว่างไปทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว รัศมีนับพันลี้ราวกับอาบอยู่ใต้แสงเทพ งดงามประหนึ่งแดนเซียน