“ครืน——!”
เขตแดนกระบี่หมื่นนภาในที่สุดก็ทานรับการโจมตีประสานของยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งสองไม่ไหว หลังส่งเสียงคร่ำครวญอย่างไม่ยินยอม มันก็แตกสลายลงสนั่นหวั่นไหว!
แปรเปลี่ยนเป็นแสงนับไม่ถ้วน ก่อนสลายหายไปในอากาศ
สุสานหมื่นกระบี่ภายในโลกเฉียนคุนก็มืดหม่นลงเช่นกัน เศษกระบี่โบราณทั้งหมดสูญสิ้นจิตวิญญาณ ราวกับตกสู่ความเงียบงันอย่างสมบูรณ์
ปราการด่านสุดท้ายสูญสลายไปแล้ว!
พลังวัฏสงสารอันน่าสะพรึงกลัวกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์เผาสวรรค์ไร้สิ่งใดขวางกั้นอีกต่อไป คลื่นทำลายล้างถาโถมเข้ากลืนเจียงเยว่หลีในพริบตา!
“พรวด——!”
เจียงเยว่หลีประหนึ่งถูกแรงมหาศาลกระแทก เลือดทะลักออกจากปากราวกับน้ำพุ พลังที่เพิ่งรวบรวมขึ้นพลันพังทลายลงทันที
เพลิงหงส์แห่งความโกลาหลรอบกายนางวูบไหว ราวกับเปลวเทียนริบหรี่กลางสายลม
รอยร้าวบนกายเนื้อขยายกว้างขึ้นอีกครั้ง ลึกจนเห็นกระดูก ทั้งร่างประหนึ่งเครื่องเคลือบที่กำลังจะแตกเป็นเสี่ยง
โลกเฉียนคุนในฝ่ามือยิ่งปั่นป่วนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน สถานการณ์ที่เพิ่งสงบลงได้เพียงน้อยนิดกลับพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง พื้นพิภพถล่มทลาย ท้องนภาแตกสลาย ต้นอ่อนแห่งต้นไม้โลกหม่นแสงจนถึงขีดสุด ก่อนหดกลับลงสู่พื้น โลกทั้งใบหดเล็กลงเกือบครึ่ง ทุกหนแห่งอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง ใกล้พังพินาศลงอย่างสิ้นเชิง
ตะเกียงใกล้มอด น้ำมันใกล้หมด! เป็นสภาพที่หมดสิ้นเรี่ยวแรงอย่างแท้จริง!
นางฝืนต้านการโจมตีของราชันสวรรค์กับจักรพรรดิมารต่อเนื่อง กลืนกินและหลอมรวมพลังต่างชนิดอย่างฝืนกำลัง ชักนำให้สุสานหมื่นกระบี่ปะทุขึ้น พร้อมพุ่งชนคอขวดของราชันสวรรค์... นางใช้ทั้งกำลังใจ พลังวิญญาณ และแม้แต่พลังชีวิตจนหมดสิ้นแล้ว
สติเริ่มพร่าเลือน สายตาค่อย ๆ มืดมัว ข้างหูเหลือเพียงเสียงคำรามของพลังที่อาละวาด และ... เสียงหัวเราะจากทิศทางหนึ่งใต้เวที ซึ่งเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นและความสะใจ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เจียงเยว่หลี! นังแพศยา! สุดท้ายเจ้าก็ยังไม่ไหว! คนที่ชนะก็คือข้าอยู่ดี!!”