สุ้มเสียงราบเรียบ อ่อนโยน ทว่ากลับแจ่มชัดยิ่ง ดังก้องลึกเข้าไปในดวงจิตของสรรพชีวิตทุกตน ณ ที่นั้น เสียงนั้นดังขึ้นอย่างเนิบช้า ไม่กึกก้อง ไม่เกรี้ยวกราด ทว่ากลับแฝงด้วยบารมีสูงสุดที่ไม่อาจโต้แย้ง และไอเย็นบางเบาที่แทบจับสัมผัสไม่ได้…
“แตะต้องศิษย์ของข้า ถามข้าหรือยัง?”
ที่มาของเสียงยากหยั่งถึง ประหนึ่งดังมาจากอดีตและอนาคต ทั้งยังคล้ายอยู่ใกล้เพียงข้างหู ก้องสะท้อนอยู่ระหว่างฟ้าดิน ทุกถ้อยคำหนักแน่นดุจค้อนยักษ์กระหน่ำลงบนทะเลใจของผู้คน
แตะต้องศิษย์ของข้า ถามข้าหรือยัง?
ถ้อยคำเรียบง่ายเพียงประโยคเดียว กลับประหนึ่งอสนีบาตฟาดสะท้านเก้าชั้นฟ้า ระเบิดกึกก้องเหนือซากปรักหักพังของแท่นทะลวงสวรรค์อันเงียบงัน!
ท่านอาจารย์! ท่านอาจารย์มาแล้ว!
เจียงเยว่หลีที่บาดเจ็บจนถึงขีดจำกัด พลันสะท้านไปทั้งร่างในชั่วขณะที่ได้ยินเสียงนี้!
ดวงตาที่หม่นแสงลงก่อนหน้านี้พลันเปล่งประกายอย่างเหลือเชื่อ ปะปนด้วยความน้อยใจและความพึ่งพาอาศัยอย่างสุดซึ้ง รวมถึงความยินดีที่รอดพ้นภัยพิบัติมาได้!
ดวงตาที่หม่นแสงลงก่อนหน้านี้พลันเปล่งประกายอย่างเหลือเชื่อ ปะปนด้วยความน้อยใจและความพึ่งพาอาศัยอย่างสุดซึ้ง รวมถึงความยินดีที่รอดพ้นภัยพิบัติมาได้!
กระแสอบอุ่นสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านไปทั่วเส้นลมปราณที่แห้งขอดของนาง ดุจน้ำทิพย์หล่อเลี้ยง
นางกำกระบี่ดับสวรรค์ไว้แน่น ราวกับคว้าหาที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย น้ำตาไหลทะลักออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าครั้งนี้มิใช่ความสิ้นหวัง หากเป็นความอุ่นใจ
ท่านอาจารย์…ในที่สุดก็มาแล้ว!
ส่วนคนอื่น ๆ เมื่อเข้าใจความหมายของถ้อยคำนี้อย่างถ่องแท้ ความตื่นตะลึงในใจก็ทะยานขึ้นถึงขีดสุด!
ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวจนเกินจะเข้าใจสายนี้… การโจมตีที่สลายท่าไม้ตายของจักรพรรดิมารกับราชันสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย… ที่แท้…เป็นฝีมือของอาจารย์เจียงเยว่หลีงั้นหรือ?!
เขาอยู่ที่ใด? ลงมือจากระยะไกล หรือมาถึงที่นี่แล้ว?
จิตสัมผัสของทุกคนกวาดค้นห้วงมิติรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับไม่พบสิ่งใด ไม่อาจสัมผัสกลิ่นอายเพิ่มเติมได้เลย
ความไม่รู้นี้กลับนำมาซึ่งความหวาดกลัวที่หนักหนายิ่งกว่าเดิม!