“ฉึก!”
เสียงทะลวงอันอู้อี้ดังขึ้น แสงดำฉีกปราณแห่งความโกลาหลออกอย่างแข็งกร้าว ทว่ายังคงแฝงพลังแห่งกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึง พุ่งตรงเข้าใส่หว่างคิ้วของเย่เฉิน!
แสงวิญญาณคุ้มกายบนร่างเย่เฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะหม่นดับและแตกสลายในชั่วพริบตา!
เร็ว!
รวดเร็วจนมิอาจพรรณนา! เหนือขีดจำกัดการรับรู้ของวิญญาณเย่เฉินในยามนี้!
นี่มิใช่ความเร็วธรรมดา หากเป็นเคล็ดลับแห่งกฎเกณฑ์ที่แฝงพลังเมินเฉยต่อระยะห่างของมิติ!
ขนทั่วร่างลุกชัน!
ความคิดทั้งหมดของเย่เฉินเหลือเพียงหนึ่งเดียวในชั่วขณะนี้—หลบ! ต้องมีชีวิตรอด!
อักขระโบราณแห่งเคล็ดวิชาอักษรสิงซึ่งสงบนิ่งอยู่ลึกในทะเลจิต พลันเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าครั้งใด!
“เคล็ดอักษรสิง!”
ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย ร่างของเย่เฉินทิ้งเงาพร่าไหวดุจระลอกน้ำไว้ ณ ที่เดิม ส่วนตัวจริงเคลื่อนย้ายฉับพลันออกไปสามชุ่น!
นี่คือขีดสุดที่เขาทำได้แล้ว!
“ฉัวะ—!”
แสงดำสังหารเด็ดขาดซึ่งรวมพลังของมหาจักรพรรดิเทียนอวี่ไว้ ฉีกเงาพร่าของเย่เฉินขาดสะบั้น ทั้งยังเฉียดขมับของเขาผ่านไป กลิ่นอายมรณะเย็นเยียบแทบจะแช่แข็งใบหน้าซีกหนึ่งของเขา
แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ผิวข้างขมับก็ยังถูกเฉือนจนเป็นรอยเลือด แสบร้อนเจ็บปวด!
ประกายมารสีดำพุ่งกระแทกกำแพงน้ำแข็งฝั่งตรงข้ามอย่างไร้สุ้มเสียง กัดกร่อนเข้าไปจนเกิดรูดำขนาดเล็ก ลึกจนมองไม่เห็นก้น ขอบรูยังคงหลอมละลายอย่างต่อเนื่อง
เหงื่อเย็นไหลลงจากขมับของเย่เฉิน