ทางด้านเซี่ยหานอี หลังจากพวกเขาทุ่มเทจนในที่สุดก็ทำลายค่ายกลดาราได้ ถ้ำน้ำแข็งทั้งแห่งก็พังถล่มลงมาอย่างสิ้นเชิง ก่อเกิดเป็นกรงน้ำแข็งขังนางไว้ภายในอย่างแน่นหนา
รอบด้านล้วนเป็นน้ำแข็งที่ก่อตัวมานานนับล้านปี แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง แม้จะใช้กระบี่เซียนฟันลงไป ก็ทำได้เพียงทิ้งรอยตื้น ๆ ไว้เท่านั้น ไม่อาจสร้างความเสียหายแก่น้ำแข็งได้แม้แต่น้อย
ดวงวิญญาณของมหาจักรพรรดิเทียนอวี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรงอยู่ในหยกพก ความโกรธของเขาประหนึ่งภูเขาไฟที่กำลังปะทุ ใกล้ระเบิดเต็มที
“ไอ้เด็กสารเลวนั่น! ยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีก!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่ยินยอม ราวกับอยากสับเย่เฉินเป็นหมื่นชิ้น
ในฐานะอดีตมหาจักรพรรดิ เขาไม่เคยถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้มาก่อน สูญเสียพลังวิญญาณไปมหาศาล กลับถูกผู้บำเพ็ญขั้นนิพพานตัวกระจ้อยเล่นงานจนหัวหมุน เรื่องเช่นนี้จะให้เขาทนได้อย่างไร
“บรรพชน ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
เซี่ยหานอีถามอย่างร้อนรน นางฝากความหวังสุดท้ายไว้กับมหาจักรพรรดิเทียนอวี่
“ฮึ ไม่ต้องร้อนใจ ไอ้เด็กนั่นหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!”
มหาจักรพรรดิเทียนอวี่กัดฟันกล่าว “เทพญาณของข้าประทับรอยไว้บนตัวมันแล้ว ต่อให้มันหลบซ่อนอยู่ที่ใด ข้าก็หามันพบ! รอข้าฟื้นฟูพลังวิญญาณได้อีกสักหน่อย ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส!”
น้ำเสียงของเขาเปี่ยมด้วยจิตสังหาร ประหนึ่งมองเห็นภาพเย่เฉินคุกเข่าอ้อนวอนอยู่เบื้องหน้าแล้ว
“หวุดหวิดจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าเซี่ยหานอีจะแกร่งถึงเพียงนั้น เกือบพลาดท่าตายกลางทางเสียแล้ว!”