“เมืองจื่อหยางสมกับเป็นแหล่งเจริญรุ่งเรืองของแคว้นเสินโจวจริง ๆ คึกคักและอึกทึกถึงเพียงนี้”
เย่เฉินทอดถอนใจในใจ เขาตัดสินใจหาที่พักสักแห่งก่อน แล้วค่อยสืบข่าวเกี่ยวกับจวนเซียนไท่หยวน
จากนั้นเขาก็สุ่มเลือกโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่ดูสะอาดพอใช้ แล้วก้าวเข้าไปอย่างองอาจ
โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีชื่อว่า “โรงเตี๊ยมเยว่ไหล” ป้ายหน้าร้านแม้มีรอยด่างพร้อยอยู่บ้าง แต่กลับแผ่กลิ่นอายเก่าแก่เรียบง่ายออกมา
“ท่านลูกค้า เชิญด้านในขอรับ! จะรับอาหารหรือพักค้างคืนดีขอรับ?”
เสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมรีบเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะเอ่ยถาม
เย่เฉินขมวดคิ้วน้อย ๆ กวาดตามองสภาพแวดล้อมภายในโรงเตี๊ยม ก่อนกล่าวเสียงเรียบว่า “จัดห้องชั้นดีให้ข้าห้องหนึ่ง ขอห้องที่เงียบหน่อย”
เสี่ยวเอ้อร์รีบก้มคำนับรับคำ “ได้ขอรับ ท่านลูกค้าโปรดวางใจ ห้องชั้นดีของเราทั้งสะอาดทั้งเงียบ รับรองว่าท่านพอใจแน่นอน!”
กล่าวจบก็พาเย่เฉินขึ้นชั้นบนไปยังหน้าห้องห้องหนึ่ง
เย่เฉินเดินเข้าห้อง ตรวจดูคร่าว ๆ พบว่าแม้เครื่องเรือนจะเรียบง่าย แต่จัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย นับว่าพอใจอยู่บ้าง
เขาโยนศิลาวิญญาณก้อนหนึ่งให้เสี่ยวเอ้อร์อย่างไม่ใส่ใจ พลางกล่าวว่า “นี่เป็นค่าห้อง ที่เหลือถือเป็นรางวัลของเจ้า”
เสี่ยวเอ้อร์รับศิลาวิญญาณมา ดวงตาพลันเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ขอบพระคุณท่านลูกค้าสำหรับรางวัล! หากมีสิ่งใดจะสั่ง ขานเรียกข้าน้อยได้ทุกเมื่อเลยขอรับ!”
กล่าวจบก็ถอยออกไป แล้วปิดประตูห้องเบา ๆ
เย่เฉินเดินไปยังหน้าต่าง เปิดออกแล้วมองถนนอันเจริญรุ่งเรืองเบื้องนอก ความคิดในใจพลุ่งพล่านไม่รู้จบ
เขารู้ว่าจวนเซียนไท่หยวนกำลังจะปรากฏขึ้น นี่จะเป็นงานชุมนุมที่ทั่วหล้าจับตามอง อีกทั้งยังเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมในการเพิ่มพูนพลังฝีมือ