ทันใดนั้น ร่างหนึ่งที่ดูสะบักสะบอมและลมหายใจอ่อนแรงก็ถูกส่งออกมาเช่นกัน นางคือเฟิ่งหลิง ผู้ถูกเหยาชิงเยว่ทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสก่อนหน้านี้
ใบหน้าของนางซีดขาว ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด ดวงตาหงส์อันเคยหยิ่งทะนงบัดนี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอม โดยเฉพาะเมื่อเห็นมู่หรงหมิงเยว่กับเหยาชิงเยว่ ความเกลียดชังนั้นแทบจับต้องได้
นางพยายามประคองร่างให้ทรงตัว ก่อนจะมีผู้อาวุโสจากภูเขาหงส์เทพที่มารอรับช่วยพยุงไว้ แล้วป้อนยาศักดิ์สิทธิ์รักษาอาการบาดเจ็บให้นาง
ทว่ามิใช่ยอดอัจฉริยะทุกคนที่เข้าไปในแดนลับจะได้กลับออกมา
ไม่นาน สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเทียน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เซียนยุทธ์ ตระกูลเซวียนหยวน และขุมอำนาจอื่น ๆ ก็พลันย่ำแย่ลง
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลข้า เซวียนหยวนเฟิงอยู่ที่ใด?!” ผู้อาวุโสผู้หนึ่งแห่งตระกูลเซวียนหยวนตวาดถามเสียงกร้าว พลางกวาดสายตามองคนที่ออกมา ก่อนจะหยุดลงที่เฟิ่งหลิงผู้มีลมหายใจอ่อนแรง
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเทียนข้า จี้หย่งเกอเล่า?”
“แล้วหลินจิ่วเทียน บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เซียนยุทธ์ข้าอีกคนล่ะ!”
ยอดฝีมือหลายคนถามไล่เลี่ยกัน น้ำเสียงเจือความร้อนใจและลางสังหรณ์อัปมงคล
เฟิ่งหลิงได้ผู้อาวุโสในสำนักช่วยประคอง จึงพอมีแรงขึ้นมาบ้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตากดดันเหล่านั้น นางก็กัดฟัน ดวงตาวาบผ่านความสะใจและเคียดแค้น ก่อนยกมือชี้ไปยังจวินโม่เสียซึ่งมีไอมารโอบล้อมทั่วร่าง แล้วร้องเสียงแหลมว่า “ตายแล้ว! พวกเขาตายกันหมด! เป็นจวินโม่เสีย! เขากลืนกินจี้หย่งเกอ หลินจิ่วเทียน รวมถึงเซวียนหยวนเฟิง! ข้าเห็นกับตา!”
“อะไรนะ?!”
“ตูม——!”
ถ้อยคำนั้นประหนึ่งอสนีบาตฟาดกลางวันแสก ๆ ดังกึกก้องในจิตใจของผู้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเทียน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เซียนยุทธ์ ตระกูลเซวียนหยวน และขุมอำนาจอื่น ๆ!
“อะไรนะ?! บุตรเทพของตระกูลข้า เซวียนหยวนเฟิงตายแล้ว?!”
“บุตรศักดิ์สิทธิ์จี้หย่งเกอแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเทียนก็...”
“หลินจิ่วเทียน บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เซียนยุทธ์ ถึงกับถูกสังหารด้วยหรือ?!”