ในเวลาเดียวกัน ลึกเข้าไปในเทือกเขารกร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากแคว้นหลีออกไปไกลหลายแสนลี้
สุสานผู้บำเพ็ญโบราณแห่งหนึ่ง ซึ่งร่องรอยส่วนใหญ่ถูกกาลเวลาและพายุทรายกลบฝังไว้ ได้ต้อนรับผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญในวันนี้
ส่วนลึกที่สุดของสุสานมิใช่โลงศพหรือสิ่งของฝังร่วมตามที่จินตนาการไว้ หากเป็นแท่นบูชากว้างโล่งผืนหนึ่ง
ใจกลางแท่นบูชา เงาวิญญาณตกค้างโบราณที่พร่าเลือน ราวกับจะสลายหายไปได้ทุกเมื่อ ลอยนิ่งอยู่เงียบ ๆ
วิญญาณตกค้างนี้ไร้ซึ่งจิตสำนึกใด ๆ เหลือเพียง “สัจธรรมแท้” อันบริสุทธิ์ยิ่งหนึ่งสาย—นี่คือกลิ่นอายมรรคาอันสูงส่ง ซึ่งเกี่ยวพันกับวัฏจักรเกิดดับ การร่วงโรยและการถือกำเนิดใหม่ของสรรพสิ่ง
เย่เฉินอยู่ในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง บนร่างมีบาดแผลอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าต้องฝ่าฟันอันตรายมากมายกว่าจะมาถึงที่นี่
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างไสวดุจดวงดาว จับจ้องเงาวิญญาณตกค้างไม่วางตา
เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกไป ในห้วงความคิดไม่มีภาพอันเย็นชาของมู่หรงหมิงเยว่อีกต่อไป ไม่มีความแค้นหรือรักใคร่ เขาหยิบน้ำชาแห่งการหยั่งรู้ที่อาจารย์มอบให้ขึ้นมาหยิบหนึ่ง แล้วกลืนลงไปโดยไม่ลังเล
ชั่วพริบตา จิตแท่นวิญญาณพลันแจ่มกระจ่าง ความเร็วในการขบคิดเพิ่มขึ้นกว่าร้อยเท่า!
เขานั่งขัดสมาธิ จิตใจดำดิ่งลงสู่สัจธรรมแห่งวัฏจักรที่เงาวิญญาณตกค้างกำลังถ่ายทอดอย่างสมบูรณ์
ไม่รู้เนื้อรู้ตัว มรรคาของเขาเองและเคล็ดจักรพรรดิสวรรค์ที่ฝึกฝนอยู่กลับเกิดเสียงสะท้อนอันลี้ลับกับสัจธรรมแห่งวัฏจักรนั้น
เงาวิญญาณตกค้างเริ่มเคลื่อนไหว มันถ่ายทอดภาพการผลิหน่อ การเบ่งบาน การร่วงโรย และการกลับคืนสู่ผืนดินของชีวิต จากนั้นก็ให้กำเนิดพลังชีวิตใหม่ขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง... วนเวียนไปเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จิตใจของเย่เฉินจมดิ่งอยู่ในนั้นอย่างสมบูรณ์ ราวกับได้ประสบวัฏจักรครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยตนเอง ความเข้าใจที่เขามีต่อวัฏจักรเพิ่มพูนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความเร็วที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน