ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าคือ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากสุริยันตัวนี้ช่างยิ่งใหญ่ทรงพลัง เปี่ยมด้วยพลังสุริยันอันไร้ขอบเขต ราวกับมันมิใช่วิหคน้อยธรรมดาอีกต่อไป หากเป็นเทพผู้ควบคุมพลังแห่งดวงตะวัน
สุริยันค่อย ๆ ร่อนลงบนพื้นหอเมฆ เชิดหน้าอกผึ่งผาย ก่อนส่งเสียงร้องกังวานสดใส
เสียงร้องนั้นดังก้องไปทั่วหอเมฆประหนึ่งระฆังยักษ์ พลังที่แฝงอยู่ภายในทำให้อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน
“นายท่าน ในที่สุดข้าก็ตื่นแล้ว!!”
เสียงเด็กใสกังวานพลันดังออกมาจากปากของเสี่ยวจิน น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและยินดี
หลี่เทียนหยวนได้ยินดังนั้น แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตา เขามองเสี่ยวจินอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าพูดภาษามนุษย์ได้แล้วหรือ?”
เขาอดตื่นตะลึงไม่ได้ พลางพินิจเสี่ยวจินอย่างละเอียด
สมกับเป็นวิหคเทพสุริยัน ทุกครั้งที่เกิดความเปลี่ยนแปลง ล้วนทำให้ผู้คนตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
เสี่ยวจินกระพือปีกอย่างร่าเริง บินไปเกาะบนไหล่หลี่เทียนหยวน แล้วถูไถแก้มเขาอย่างสนิทสนม ก่อนกล่าวว่า “ใช่แล้ว นายท่าน หลังดูดซับพลังของผลึกเทพสุริยัน ข้าก็ผ่านการผลัดเปลี่ยนครั้งหนึ่ง ไม่เพียงพลังบำเพ็ญเพิ่มขึ้นมาก ยังเปิดสติปัญญาได้ด้วย ตอนนี้ข้าไม่เพียงพูดได้ แต่ยังรู้สึกว่ามีพลังเต็มเปี่ยม ราวกับพร้อมจะทะยานขึ้นฟ้าไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับดวงตะวันได้ทุกเมื่อเลย!”
ขณะกล่าว มันยังกระพือปีกสองสามครั้ง ทำท่าราวกับกำลังจะบินขึ้น
ท่าทางของเสี่ยวจินทำให้หลี่เทียนหยวนหัวเราะลั่น “เจ้าตัวน้อยนี่น่าสนใจนัก แล้วตอนนี้พลังบำเพ็ญของเจ้าอยู่ในขอบเขตใดแล้ว?”
เสี่ยวจินเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจแล้วตอบว่า “นายท่าน ตอนนี้ข้าบรรลุถึงขั้นนิพพานระยะแรกแล้ว อีกทั้งเมื่อพลังของข้าเพิ่มขึ้น ความทรงจำเกี่ยวกับชาติกำเนิดก็กลับคืนมามากขึ้นด้วย”