เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เทียนหยวน สีหน้าของถานไถเสินซีพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ภูเขาเทพสุริยันเป็นอาณาเขตของเผ่าสุริยัน ที่นั่นยอดฝีมือมีอยู่มากมาย การเดินทางไปครานี้ของท่านเกรงว่าจะอันตรายยิ่ง ให้ศิษย์ติดตามท่านไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ”
ภูเขาเทพสุริยันเป็นขุมกำลังชั้นยอดแห่งแคว้นเหยียน รากฐานมิได้ด้อยไปกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถแม้แต่น้อย กระทั่งอาจกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งกว่าอยู่หลายส่วน คนทั่วไปไม่เต็มใจจะไปยั่วยุพวกเขา
หลี่เทียนหยวนโบกมือกล่าว “เสินซี ข้ารับน้ำใจเจ้าไว้แล้ว ตอนนี้พลังบำเพ็ญของเจ้ายังฟื้นคืนไม่สมบูรณ์ ข้าไม่อยากให้เจ้าเสี่ยงอันตราย อีกทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถยังต้องมีเจ้าคอยดูแล ที่นี่ขาดเจ้าไม่ได้”
“ท่านอาจารย์ เช่นนั้นท่านต้องระมัดระวังให้มาก หากมีสิ่งใดต้องการ ก็สั่งศิษย์ได้ทุกเมื่อ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถทั้งหมดจะรีบไปช่วยท่านทันที”
ถานไถเสินซีกัดริมฝีปาก พยักหน้ากล่าว
แม้รู้ว่าท่านอาจารย์มีพลังแข็งแกร่งล้นฟ้า แต่นางก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
อย่างไรเสีย ศัตรูที่ต้องเผชิญครานี้มิใช่ศัตรูธรรมดา หากเป็นสายสืบทอดมรรคสูงสุดที่สืบทอดมาจากยุคบรรพกาล
ขุมกำลังอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ต่อให้อยู่ในช่วงที่นางแข็งแกร่งที่สุด นางก็ยังไม่กล้ารับรองว่าจะเดินทางไปเพียงลำพังแล้วกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย
“ฮ่า ๆ วางใจเถิด อาจารย์ของเจ้าเป็นใครกัน วิกฤตแค่นี้ยังไม่คู่ควรให้ข้าเก็บมาใส่ใจ”