ผู้อาวุโสสูงสุดหลายคนที่อยู่ในส่วนลึกของภูเขาเทพสุริยัน ทั้งจินฉง จินเหยียน และคนอื่น ๆ ต่างเผยสีหน้าตื่นตะลึง
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง ปากอ้าค้างเล็กน้อย ราวกับถูกตรึงไว้กับที่
ความเคลื่อนไหวใหญ่โตถึงเพียงนี้ พวกเขารู้ดีว่าเกรงจะมีเพียงมหาจักรพรรดิเท่านั้นที่ก่อให้เกิดได้
“ดูท่าการเลือกสวามิภักดิ์ต่อองค์ชายจินหยางของพวกเราจะถูกต้องแล้ว หลี่เทียนหยวนผู้นั้นเป็นยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิจริง ๆ อย่างที่พวกเราคาดไว้”
จินฉงกล่าวด้วยความทอดถอนใจ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดีที่รอดพ้นภัยและความยำเกรง
เขาหวนนึกถึงความลังเลและการต่อสู้ในใจของตนยามนั้น มาบัดนี้จึงเห็นว่าความกังวลเหล่านั้นล้วนไม่จำเป็น
“ใช่แล้ว พลังของมหาจักรพรรดินั้น เมื่อเทียบกับพวกว่าที่จักรพรรดิอย่างเราแล้ว ก็เป็นเพียงแสงหิ่งห้อยเท่านั้น”
จินเหยียนกล่าวคล้อยตาม ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น
เขารู้ดีว่าความแตกต่างระหว่างตนกับมหาจักรพรรดินั้นห่างกันราวฟ้ากับเหว
ชั่วขณะนั้น ผู้อาวุโสสูงสุดหลายคนต่างโล่งใจอย่างยิ่ง รู้สึกว่าการไม่เลือกเป็นศัตรูกับหลี่เทียนหยวนเป็นเรื่องถูกต้อง มิฉะนั้นผลที่ตามมาคงเกินกว่าจะคาดคิด
พวกเขารู้ดีว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอันเด็ดขาด แผนร้ายและเล่ห์กลทั้งปวงย่อมไร้ประโยชน์
บารมีของมหาจักรพรรดิ มิใช่สิ่งที่ว่าที่จักรพรรดิอย่างพวกเขาจะยั่วยุได้ตามใจ
ท่ามกลางปรากฏการณ์อัศจรรย์ที่ปกคลุมทั่วฟ้า พลังบำเพ็ญของหลี่เทียนหยวนก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาสัมผัสได้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างตนกับฟ้าดินแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ความเข้าใจในกฎแห่งฟ้าดินก็ลึกซึ้งกว่าเดิม