“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าขอขอบคุณท่านแล้ว”
หลังหายจากอาการประหลาดใจ ถานไถเสินซีคว้าเห็ดหลินจือหยินหยางซ่อมสวรรค์ไว้ในมือ ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “แต่รับของตอบแทนโดยไม่ทำสิ่งใดย่อมไม่สมควร ข้าจะรับของจากท่านเปล่า ๆ ไม่ได้ ข้ามีต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์อยู่ชิ้นหนึ่ง หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ”
ขณะกล่าว นางก็หยิบต้นกำเนิดมรรคาสีทองก้อนหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ สิ่งนั้นคือต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์ ภายในอัดแน่นด้วยกลิ่นอายแห่งมรรคานิรันดร์อันมหาศาล
“ต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์หรือ?”
ดวงตาของหลี่เทียนหยวนเป็นประกาย เขาย่อมเคยได้ยินชื่อสมบัติล้ำค่าชนิดนี้
แต่มีคำเล่าลือว่าต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์ต้องเป็นยอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิเท่านั้นจึงจะหลอมขึ้นมาได้ ทั้งการหลอมแต่ละชิ้นยังต้องใช้เวลานานมาก
เมื่อหลอมรวมเข้าไปแล้ว วิชาหรืออิทธิฤทธิ์ที่ฝึกฝนอยู่แขนงใดก็ได้จะยกระดับสู่ขั้นสมบูรณ์สูงสุดในพริบตา แม้แต่วิชาจักรพรรดิสูงสุดก็ยังทำได้ สมบัติเช่นนี้นับว่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง โดยทั่วไปมีเพียงคนใกล้ชิดที่สุดของมหาจักรพรรดิเท่านั้นที่จะได้รับประทาน
การที่ถานไถเสินซีมีของเช่นนี้อยู่ แสดงว่านางต้องมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับมหาจักรพรรดิถานไถจริง ๆ
บางทีนางอาจเป็นบุตรีของมหาจักรพรรดิถานไถอย่างที่เขาคาดเดาไว้ก็ได้ มิฉะนั้นคงไม่มีทางนำของเช่นนี้ออกมา
แม้จะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ยื่นมือไปรับต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์
เมื่อเห็นเขาไม่ขยับ ถานไถเสินซีที่อยู่ตรงข้ามก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ อย่างสงสัย
“เหตุใดหรือ? ท่านไม่พอใจสิ่งนี้ หรือไม่รู้สรรพคุณของต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์?”