อันตราย! อันตรายถึงขีดสุด!
ขนทั่วร่างเจียงเยว่หลีลุกชัน นางสัมผัสได้ถึงวิกฤตความตายที่ไม่เคยประสบมาก่อน!
พลังของหนึ่งนิ้วจากจักรพรรดิมารผู้นี้เหนือกว่าการโจมตีของเจียงหวยอันอย่างมาก แม้เงาโลกของนางจะพิสดารล้ำลึก แต่ก็เพิ่งถือกำเนิดขึ้น ย่อมไม่อาจต้านทานได้อย่างแน่นอน!
นางเร่งเร้าพลังวิญญาณในกายอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงเทพหงส์เซียนลุกโชนถึงขีดสุด พลังโลกพลุ่งพล่านดุจคลื่นยักษ์ พยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับช่องว่างของขอบเขตพลังและแรงกดข่มจากมหาวิถีอันเด็ดขาด ทุกสิ่งกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง!
หรือว่า...นางจะต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ? ช่างไม่ยินยอม!
แค้นใหญ่ยังมิได้ชำระ บุญคุณของอาจารย์ยังมิได้ตอบแทน เส้นทางแห่งมหาวิถีเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น...
ในชั่วขณะที่วิกฤตถึงขีดสุด ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย—
“หึ่ง!”
เสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบาดังขึ้น มิได้มาจากภายนอก หากกำเนิดจากส่วนลึกในทะเลจิตของเจียงเยว่หลี!
ยันต์กระบี่ป้องกันชีวิตที่หลี่เทียนหยวนลงไว้ด้วยมือตนเองและสงบนิ่งอยู่ระหว่างคิ้วของนางมาโดยตลอด ราวกับสัมผัสได้ถึงเจตจำนงมรณะแห่งวัฏสงสารที่คุกคามชีวิตศิษย์ จึงกระตุ้นตัวเองขึ้น!
แสงกระบี่สายหนึ่งใสกระจ่างดุจสายน้ำสารท อ่อนโยนดุจหยกเนื้อดี พุ่งออกจากหว่างคิ้วของเจียงเยว่หลีอย่างเงียบงัน
แสงกระบี่นี้มิได้เจิดจ้าบาดตา ทั้งมิได้คมกริบกดดันผู้คน กลับดูเรียบง่ายไร้สิ่งปรุงแต่ง ราวกับเป็นเพียงแสงธรรมดาสายหนึ่ง
ทว่าในชั่วขณะที่แสงกระบี่อันดูสามัญนี้ปรากฏขึ้น ความอึกทึกทั้งปวง ไอมารทั้งมวล และแรงกดดันทั่วฟ้าดินพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
มันลอยเข้าไปปะทะแสงนิ้ววิถีเวียนว่ายแห่งโยวหมิงอันน่าสะพรึงกลัวนั้นอย่างแผ่วเบา
ไร้การระเบิดสะเทือนฟ้าดิน ไร้กระแสพลังมหาศาลเข้าห้ำหั่น
ชั่วขณะที่ทั้งสองสัมผัสกัน ราวกับหิมะพบแสงตะวัน หรือหยดน้ำหลอมรวมสู่มหาสมุทร
แสงนิ้วโยวหมิงที่แฝงไว้ด้วยไอมรณะแห่งวัฏสงสารอันไร้สิ้นสุด กลับสลาย แตกสลาย และดับสูญอย่างไร้สุ้มเสียงต่อหน้าแสงกระบี่ใสกระจ่างนั้น ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
กฎแห่งวัฏสงสารถูกฟันขาด ไอมรณะแห่งโยวหมิงถูกชำระล้าง ราวกับไม่เคยดำรงอยู่มาก่อน