กระบี่นับล้านเล่มพาดผ่านท้องฟ้า ทิ้งรอยทางอันเจิดจรัสไว้เป็นสาย ๆ ประหนึ่งธารกระบี่สายหนึ่งทอดลงมาจากฟ้าเก้าชั้น
ธารกระบี่แผ่พลังอันยิ่งใหญ่และจิตสังหารไร้สิ้นสุด พุ่งเข้าใส่จินอู๋จิ้ว ราวกับจะกลืนกินเขาจนสิ้นซาก
ทุกแห่งที่มันเคลื่อนผ่าน ล้วนถูกทำลายจนพินาศ
จินอู๋จิ้วจ้องมองธารกระบี่ที่โถมเข้ามาปกคลุมทั่วฟ้า ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ แม้แต่ระฆังตงหวงในมือก็ยังสั่นไหวแผ่วเบา ราวกับศาสตราเทพชิ้นนี้สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของผู้เป็นนาย
เขารู้ดีว่า หากการโจมตีจากกระบี่นับล้านเล่มนี้ฟาดลงมา เขาย่อมต้องแหลกสลายเป็นผุยผง
“จงต้านมันไว้ให้ได้!”
จินอู๋จิ้วคำรามอย่างบ้าคลั่ง เร่งเร้าระฆังตงหวงสุดกำลัง หวังจะต้านทานการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนี้
ระฆังตงหวงเปล่งประกายเจิดจ้า พลังมหาศาลสายหนึ่งทะลักออกมาจากภายใน ก่อเกิดเป็นม่านป้องกันแข็งแกร่ง คุ้มครองเขาไว้อย่างแน่นหนา
ขณะเดียวกัน จินอู๋จิ้วยังยอมแปลงกายเป็นร่างแท้แห่งเงาธรรมสุริยัน
ชั่วพริบตา อีกาสามขาสีทองขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้น เปลวเพลิงโหมลุกท่วมร่าง ขนทุกเส้นเปล่งประกายสีทอง แผ่กลิ่นอายทรงพลังออกมา
อีกาสามขาสีทองกางปีกมหึมา กระพืออย่างบ้าคลั่ง หวังจะพัดกระบี่เหล่านั้นให้กระเด็นออกไป
เพื่อเพิ่มพูนพลังของตน จินอู๋จิ้วยังถึงกับเผาผลาญโลหิตแท้อีกครั้ง
ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรง สีหน้าเผยความเจ็บปวด ทว่าเขายังคงกัดฟันทน
เมื่อโลหิตแท้ถูกเผาผลาญ พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นชั่วครู่ เปลวไฟบนเงาธรรมสุริยันยิ่งร้อนแรงขึ้น
ทว่าธารกระบี่แข็งแกร่งเกินไป กระบี่ทุกเล่มล้วนแฝงเจตจำนงกระบี่อันทรงพลังและพลังทำลายฟ้าดิน
กระบี่นับล้านเล่มหอบหิ้วพลังทำลายฟ้าดิน พุ่งชนม่านป้องกันของระฆังตงหวงเสียงสนั่นหวั่นไหว