“คิดหนีรึ ฝันไปเถอะ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้จิ่วเกอก็แผดเสียงคำราม ก่อนเร่งไล่ตามไปอย่างกระชั้นชิด
เขางัดทุกกระบวนท่าออกมาใช้ ความเร็วพุ่งทะยานดุจสายฟ้า ฉีกผ่านเวหาไปอย่างรวดเร็ว
กระจกไท่ซวีในมือแผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมาไม่หยุด หวังจะบีบให้เย่เฉินหยุดลง
ทว่าเย่เฉินกลับวิ่งหนีไปเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วของเขาน่าตื่นตะลึง ทุกก้าวล้วนทะยานไปได้ไกลหลายร้อยจั้ง
เงาร่างวูบไหวประหนึ่งภูตผี เคลื่อนผ่านสวนโอสถเซียนอย่างรวดเร็ว ทำให้กู้จิ่วเกอยากหยั่งรู้ตำแหน่งของเขาก็ยากยิ่ง ไม่นานก็ลับหายไปจากสายตา
“บัดซบ!”
กู้จิ่วเกอจ้องไปยังทิศทางที่ “ลี่เฟยอวี่” หายลับไป อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เพลิงโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตา แต่กลับไร้ที่ระบาย เขาจึงได้แต่ชกต้นไม้ข้างกายอย่างแรง
เสียง “กร๊อบ!” ดังขึ้น ต้นไม้วิญญาณใหญ่โตถูกหมัดของเขาทุบจนเกิดรอยแยกลึก เปลือกไม้หลุดร่อน เศษไม้กระเด็นว่อน
ผ่านไปเนิ่นนาน กู้จิ่วเกอจึงค่อย ๆ สงบสติลง พลันนึกขึ้นได้ว่าซูชิงชิวยังบาดเจ็บอยู่ข้าง ๆ
หัวใจเขาพลันบีบรัด รีบหันกายวิ่งไปหาซูชิงชิวทันที
ยามนี้ซูชิงชิวนั่งอ่อนแรงอยู่บนพื้น ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ มุมปากยังมีคราบเลือดจาง ๆ
“นักบุญหญิงซู เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” กู้จิ่วเกอถามอย่างร้อนใจ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความห่วงใย
“ข้า... ข้าไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น” ซูชิงชิวส่ายหน้า
กู้จิ่วเกอมองซูชิงชิวด้วยความปวดใจ ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและละอาย เขาเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “เป็นความผิดข้าเองที่ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้ หากข้าแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อย เจ้าคงไม่ต้องบาดเจ็บ”