“ปล่อยพวกเรา!”จักรพรรดิศึกอสูรคำราม ดาบศึกสีเลือดฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง ทว่าคมดาบฟันลงบนปราณความโกลาหล กลับไม่อาจก่อระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
“ที่นี่คือ...โลกภายในกายของเจ้างั้นหรือ?”จักรพรรดิผีโยวหมิงหน้าซีดเผือด “เป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าจะวิวัฒน์โลกภายในกายได้ ทั้งที่อยู่ในขอบเขตนี้?”
“ปล่อยพวกเราออกไป พวกเรายินดีสาบานต่อจักรพรรดิว่าจะไม่เป็นศัตรูกับเจ้าอีกตลอดกาล!”จักรพรรดิศพไม้แห้งเริ่มวิงวอนขอชีวิตเช่นกัน
ร่างอวตารของจักรพรรดิอมตะเงียบงัน ทว่าดวงตาสีเทาขาวก็ฉายแววสิ้นหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขารู้ว่า ครานี้จบสิ้นแล้วจริง ๆ
การถูกสะกดข่มอยู่ในโลกภายในกายของผู้อื่น ก็ไม่ต่างจากปลาเนื้อบนเขียง ปล่อยให้อีกฝ่ายเชือดเฉือนได้ตามใจ
ขณะนั้นเอง เสียงของหลี่เทียนหยวนดังก้องไปทั่วถ้ำสวรรค์หุนตุ้น
“จะปล่อยพวกเจ้าออกไปหรือ? ได้”
แววความหวังพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของจักรพรรดิทั้งสี่พร้อมกัน
ทว่าประโยคถัดมาของหลี่เทียนหยวนกลับทำให้พวกเขาราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
“รอข้าหลอมแปรพวกเจ้าเสียก่อน ข้าย่อมปล่อยเถ้ากระดูกของพวกเจ้าออกไปเอง”
“เจ้า!”จักรพรรดิทั้งสี่พลันหน้าเปลี่ยนสี
“หลี่เทียนหยวน อย่ารังแกกันให้มากเกินไปนัก!”จักรพรรดิศึกอสูรคำรามด้วยโทสะ “พวกเราคือมหาจักรพรรดิทั้งสี่ หากสู้ตายจริง ๆ แล้วระเบิดตัวเอง โลกภายในกายของเจ้าก็ต้องพังทลายไปด้วย!”
“ระเบิดตัวเองหรือ?”น้ำเสียงของหลี่เทียนหยวนเจือแววเย้ยหยัน “ในโลกของข้า พวกเจ้าไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะระเบิดตัวเอง”
สิ้นเสียงนั้น พลันมีเสียงดังขึ้น—
“หึ่ง——!!!”
ภายในถ้ำสวรรค์หุนตุ้น กฎมหาวิถีสามพันสายปรากฏขึ้น ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเตาหลอมความโกลาหลขนาดมหึมา
เตาหลอมสูงถึงหนึ่งล้านจั้ง ทั้งเตาเป็นสีความโกลาหล บนผิวเตาสลักลวดลายเต๋าโบราณนับไม่ถ้วน เพลิงดิน น้ำ ลม และไฟหมุนเวียนอยู่ภายใน ขณะที่ปราณหยินหยางประสานสอดคล้องกัน
“เตาหลอมความโกลาหล หลอมแปรกาลนับหมื่น”
เสียงของหลี่เทียนหยวนเย็นชาไร้ความปรานี
“ไม่——!!!”
จักรพรรดิทั้งสี่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง หมายหลบหนี
แต่แรงดูดของเตาหลอมความโกลาหลแข็งแกร่งเกินไป พวกเขาไร้กำลังต่อต้านโดยสิ้นเชิง
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว——!!!”