“บุตรเทพ พวกเรามาช้าไปแล้วขอรับ”
ผู้บำเพ็ญชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมา เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าถูกอำนาจของฉินเทียนข่มขวัญ
“ช้าไปแล้ว?”
ฉินเทียนเบิกตาถลึง หมัดหนึ่งกระแทกลงบนศิลายักษ์ข้างกาย จนมันแหลกเป็นผุยผงในพริบตา
“พวกไร้ประโยชน์! แผนการสำคัญถึงเพียงนี้ ยังถูกพวกเจ้าทำเสียจนพังยับ! ไม่เพียงชิงตราราชโองการเซียนไท่หยวนมาไม่ได้ ยังทำเศษทองสัมฤทธิ์หายอีก! ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำไม!”
เสียงของเขากึกก้องไปทั่วบริเวณดุจอสนีบาต เปี่ยมด้วยโทสะและความผิดหวัง
“บุตรเทพโปรดระงับโทสะ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือหาตัวคนร้าย ชิงตราราชโองการเซียนไท่หยวนกับเศษทองสัมฤทธิ์กลับคืนมา”
ผู้บำเพ็ญอีกคนเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามาเกลี้ยกล่อม
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเพลิงโทสะของฉินเทียนทำให้หวาดกลัวไม่น้อยเช่นกัน
ฉินเทียนสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ของตน
เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะโกรธ เรื่องเร่งด่วนคือหาตัวคนร้ายและกอบกู้ความเสียหาย
“ไปค้นให้ทั่ว พลิกพื้นที่แถบนี้ให้หมด ต้องหาร่องรอยของคนร้ายให้พบ!” ฉินเทียนกล่าวเสียงเย็นชา แววตาเผยความเหี้ยมเกรียม
เหล่าผู้บำเพ็ญรีบแยกย้ายกันไป ค้นหาบริเวณโดยรอบอย่างละเอียด
ทว่าเย่เฉินลงมืออย่างรอบคอบยิ่ง เขาจัดการสถานที่เกิดเหตุจนสะอาดเกลี้ยงเกลา เหล่าผู้บำเพ็ญค้นหาอยู่นานก็ไม่พบสิ่งใด
สีหน้าของฉินเทียนยิ่งดูย่ำแย่ เขารู้ว่าหากค้นหาต่อไปเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์