เย่เฉินหรี่ตาลง ร่างวูบไหวดุจภูตพราย หลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
ลำแสงสีดำพุ่งกระแทกโขดหินยักษ์ด้านหลังเขา เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น โขดหินพลันแตกกระจายเป็นผุยผง เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันฟุ้งตลบ
เย่เฉินอาศัยม่านควันบดบัง ร่างของเขาเคลื่อนไหววูบไหวอยู่ภายใน กลายเป็นสายฟ้าสีดำพาดผ่านด้วยความเร็วถึงขีดสุด
“หมัดเทพเป่ยโต่ว!”
เย่เฉินตวาดเสียงต่ำ ก่อนซัดหมัดออกไป เป้าหมายพุ่งตรงไปยังผู้บำเพ็ญชุดดำที่เป็นหัวหน้า
หมัดนี้แฝงด้วยพลังทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง ทุกแห่งที่แรงหมัดพัดผ่าน อากาศโดยรอบล้วนบิดเบี้ยวสั่นสะเทือน
สีหน้าของผู้บำเพ็ญชุดดำผู้เป็นหัวหน้าพลันแปรเปลี่ยน เขาสัมผัสได้ถึงอานุภาพอันน่าสะพรึงของหมัดนี้
เขารีบยกศาสตราวิเศษในมือขึ้น หมายจะต้านทานการโจมตี
ทว่าแรงหมัดของเย่เฉินแข็งแกร่งเกินไป เสียงแตกร้าวดังขึ้น ศาสตราวิเศษพลันแหลกสลาย แรงหมัดทะลวงเข้าใส่หน้าอกของผู้บำเพ็ญชุดดำโดยตรง
ผู้บำเพ็ญชุดดำกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นออกไปราวว่าวขาดสาย เลือดพุ่งกระอักออกจากปาก
ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างหนักจนเกิดหลุมลึก ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
เมื่อผู้บำเพ็ญชุดดำคนอื่นเห็นดังนั้น ต่างก็หวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ
เดิมทีพวกเขาคิดว่าเย่เฉินเป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระธรรมดา จะบีบคั้นอย่างไรก็ได้ง่ายดาย ใครจะคิดว่าความแข็งแกร่งของเย่เฉินจะน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้