“ไล่ตามไป! ห้ามปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!”
เสียงคำรามสะเทือนฟ้าของราชันมังกรเถื่อนกรีดผ่านกระแสพลังปั่นป่วนที่ยังสงบลงไม่สนิท
ร่างครึ่งมังกรอันใหญ่โตของเขาเปล่งประกายสีทองวูบวาบ ก่อนแปรเป็นลำแสงสีทองคลุ้มคลั่งที่ฉีกห้วงมิติ พุ่งไล่ตามรอยแยกอวกาศซึ่งเย่เฉินหายตัวไปเป็นคนแรก!
เสียงมังกรคำรามกึกก้องไปทั่วห้วงดารา เปี่ยมด้วยเจตนาสังหารไร้สิ้นสุด
“ปิดล้อมเขตดารา! ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามฉื่อ ก็ต้องขุดมันออกมาให้ได้!”เทพศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนบิดเบี้ยวใบหน้าด้วยโทสะ เจตนาสังหารเข้มข้นจนแทบเป็นรูปธรรม หอเทพไท่ซวีลอยอยู่เหนือศีรษะ ยอดเจดีย์แผ่คลื่นไร้รูปร่างสายหนึ่ง พริบตาก็ข้ามห้วงมิติอันปั่นป่วนไปได้ไกล ล็อกกลิ่นอายต้นกำเนิดอันแผ่วเบาแต่เป็นเอกลักษณ์ที่เย่เฉินทิ้งไว้ขณะหลบหนีไว้อย่างแน่นหนา
“เจดีย์ไท่ซวี นำทาง! ศิษย์ไท่ซวีทุกคน จงตามข้าไปสังหาร!”น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งหมื่นปี ขับเคลื่อนเจดีย์เทพให้แปรเป็นแถบแสงดาวเจิดจรัส พุ่งตามราชันมังกรเถื่อนเข้าไปในรอยแยกอวกาศ
“ฮิ ๆ... เย่ฝานช่างยอดเยี่ยมจริง มรดกจักรพรรดิสวรรค์ก็ยอดเยี่ยมจริง! ข้ายิ่งสนใจเจ้าเข้าไปใหญ่แล้ว!”
ราชันมารสามตาเลียแผลขนาดใหญ่บนฝ่ามือที่ถูกแทงทะลุ เลือดมารหยุดไหลแล้ว ทว่าเจตจำนงกระบี่อันคมกริบยังคงกัดกร่อนบาดแผล
เขาหัวเราะประหลาด เมฆมารทะมึนม้วนพัดธงเทวะมารไปด้วย ก่อนแปรเป็นดาวตกสีดำโสมม พุ่งตามไปติด ๆ
“ถอนรากถอนโคน!”ท่านผู้ทรงเกียรติอู๋เฉินสีหน้าไร้อารมณ์ ทว่าเจตจำนงกระบี่ในดวงตาเย็นเยียบ
กระบี่ยาวโบราณเปล่งเสียงกระบี่ใสกังวาน ร่างคนกับกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่ง แปรเป็นลำแสงกระบี่สีเขียวที่ฉีกห้วงมิติ ก่อนหายวับไปในพริบตา
เซียนหญิงชิงเวยมีสีหน้าเย็นชาแพรวพราว แพรเซียนสระหยกโอบล้อมรอบกาย แสงเซียนไหลเวียน ชำระล้างพลังแห่งมิติอันปั่นป่วน จากนั้นนางก็แปรเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ไล่ตามไป
ท่านผู้ทรงเกียรติอัสนีทัณฑ์อยู่ในสภาพน่าอนาถที่สุด เลือดจักรพรรดิสีทองคล้ำหยดลงจากบาดแผลตรงแขนที่ขาดไม่หยุด ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ความเคียดแค้นปะปนกับความหวาดกลัว ทว่าความแค้นอันล้นฟ้าก็ยังค้ำจุนเขาไว้