“หนวกหู!” เย่เฉินแววตาคมกริบราวสายฟ้า จับจ้องชายผู้นั้น ก่อนชกหมัดออกไปจากระยะไกล!
พลังหมัดควบแน่นดุจมังกร ทะลวงข้ามระยะห่างของมิติในพริบตา ฝ่าเกราะแสงวิญญาณซ้อนชั้นที่ผู้อาวุโสผู้นั้นร่ายขึ้นอย่างลนลาน ก่อนกระแทกลงกลางอกอย่างรุนแรง!
พรวด—!
อกของผู้อาวุโสขั้นมหาผู้บำเพ็ญยุบลงต่อหน้าต่อตา ลูกตาถลน เลือดสดปะปนเศษอวัยวะภายในพุ่งทะลักออกจากปาก ร่างลอยละลิ่วออกไปดุจถุงป่านขาดวิ่น ลมหายใจขาดสะบั้นในทันที!
กวาดล้างราวทำลายไม้ผุ! บดขยี้อย่างสิ้นเชิง!
เพียงไม่กี่อึดใจ ศิษย์ขั้นเทียนเหรินกว่าสามสิบคนกับผู้อาวุโสขั้นมหาผู้บำเพ็ญอีกหนึ่งคนก็สิ้นชีพทั้งหมด!
เศษแขนขาลอยคว้างอยู่กลางห้วงดาราอันหนาวเย็น กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่ว
ผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซวีที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ เขาร้องเสียงหลง เผาผลาญโลหิตแท้แปรเป็นแสงสีเลือดหลบหนีเอาชีวิตรอด
เย่เฉินไม่แม้แต่จะเหลียวมองผู้อาวุโสที่หลบหนี ร่างวูบไหวก่อนกลับเข้าไปในแสงพร่างพรายแห่งความโกลาหลภายในจวนเซียน จากนั้นใช้เคล็ดวิชาอักษรสิงอีกครั้งโดยไม่หยุดพัก แล้วหายลับไปในส่วนลึกของทะเลดาราปั่นป่วน
เหลือไว้เพียงสนามรบที่พังพินาศ กับความหวาดหวั่นและความโลภที่ทวีขึ้นในดวงตาของเหล่าผู้ไล่ล่าซึ่งอยู่ไกลออกไป
ครู่หนึ่งต่อมา เรือเหาะของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าหลัวที่อยู่ด้านหลังก็ค่อย ๆ มาถึง ผู้อาวุโสหลายคนที่หัวเรือได้เห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าพลันซีดเผือดราวหิมะ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
เรือเหาะหยุดกึกอย่างกะทันหัน ก่อนฝืนรั้งตัวจนหยุดอยู่นอกเขตดาราเหลยเป้า ไม่มีผู้ใดกล้ารุดหน้าไปแม้แต่น้อย!
เซียวเสวียนบนเรือยิ่งตกใจจนขาอ่อน แทบทรุดลงกับพื้น เขาคว้ากราบเรือไว้แน่น ฟันกระทบกันกึก ๆ