บทที่ 7 น้องชายวันนี้รู้จักเอาใจคนเหมือนกันนี่
จ้าวเฉียงสะบัดมือหลี่เฟยออก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ พลางตบเสื้อกล้ามตัวเองสองที “ไป ๆ ๆ นายคิดว่ากำลังเลือกซื้อผักกาดขาวในตลาดสดอยู่หรือไง ยังจะให้ฉันแนะนำสาวให้ด้วย?”
จ้าวเฉียงกวาดตามองกางเกงวอร์มขุย ๆ ของหลี่เฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดูสภาพนายสิ ใส่รองเท้าแตะคีบเล่นเกมทั้งวัน จะให้ฉันแนะนำสาวให้จริง ๆ เฉียนเฉียนได้ด่าฉันตายแน่”
หลี่เฟยร้อนใจ รีดยืดแผ่นหลังผอมแห้ง “เฮ้ย ไม่ใช่สิ ฉันเป็นอะไรไป?
เดี๋ยวกลับหอไปสระผมเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันก็เป็นหนุ่มหล่อมีสไตล์ของนักศึกษาปีสองได้นะ!
พี่เฉียง นายลำเอียงแบบนี้ไม่ได้สิ!”
หลี่เฟยยังคงเถียงกับจ้าวเฉียงเสียงดังอยู่ตรงนั้น
เฉินหยางไม่สนใจเจ้าสองตัวตลกนั่นเลยสักนิด จู่ ๆ โทรศัพท์แอนดรอยด์เครื่องเก่าที่อยู่ในช่องใต้โต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมา
หน้าจอสว่างวาบ
เฉินหยางก้มตามองแวบหนึ่ง
ข้อความใหม่จากหลิวถิงเด้งขึ้นมา: “น้องชายใจป้ำจัง”
“ถ้าคืนนี้เมิ่งเมิ่งไม่ยอมไปกับนาย พี่สาวก็จะช่วยรับหน้าแทนให้เอง”
เฉินหยางจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่แตกร้าว นิ้วพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว: “พี่สาวนี่ดีที่สุดเลย”
“หวังว่าคืนนี้โจวเมิ่งจะรู้จักวางตัวเหมือนพี่สาวนะ”
ข้อความเพิ่งส่งไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันทีด้วยสติกเกอร์ปากแดงเพลิง
เฉินหยางล็อกหน้าจอแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้แข็ง ๆ
สถานที่อย่างซิงฮุยอินเตอร์เนชั่นแนลเป็นแหล่งผลาญเงินชัด ๆ ถ้าคืนนี้เขาคว้าใจโจวเมิ่งไม่ได้ แล้วผู้หญิงพวกนั้นยังสั่งเหล้าราคาแพงกันไม่ยั้ง จนยอดใช้จ่ายเกินเงินสามหมื่นหยวนในบัตรขึ้นมาจะทำยังไง