“แหม ไอ้น้องตัวแสบ เมื่อคืนทำพี่แทบหมดแรงจนร่างพัง วันนี้ถึงได้รู้จักถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเหรอ?” อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
เฉินหยางคีบผักขึ้นมาคำหนึ่ง ก่อนพิมพ์ด้วยมือเดียว “เลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว ฉันจะถามเรื่องจริงจังหน่อย”
“ว่ามาสิ” หลิวถิงตอบกลับทันที “ขอแค่จ่ายถึง พี่สาวคนนี้ก็พร้อมให้ความรู้เต็มที่”
“สาวสวยสองคนนั้นที่นั่งกินปิ้งย่างกับเธอที่ร้านอาหารข้างทางเมื่อวาน เป็นคนแบบไหน?” เฉินหยางถาม
อีกฝ่ายขึ้นสถานะว่ากำลังพิมพ์อยู่ แต่ก็หยุดไปพักใหญ่
“หิวไม่เบาเลยนะ เพิ่งกินพี่สาวคนนี้เสร็จ ก็เล็งเพื่อนสนิทพี่ต่อแล้วเหรอ?” หลิวถิงส่งข้อความติดกันมาสามข้อความ “นิสัยผู้ชายเฮงซวยของนายซ่อนลึกไม่เบาเลยนะ”
เฉินหยางยกกล่องข้าวสังกะสีขึ้นจิบซุปสาหร่ายไข่ “อย่าออกนอกเรื่อง บอกมาได้ไหมว่าจะช่วยแนะนำให้รู้จักได้หรือเปล่า?”
“ช่วยไม่ได้หรอก พวกเธอไม่ใช่คนที่จะนัดง่าย ๆ” หลิวถิงดับฝันเขาทันที “โดยเฉพาะคนที่ใส่ชุดกระโปรงสีขาว สายตาสูงลิ่วเลย รุ่นน้องปีสองถังแตกอย่างนายตัดใจเสียเถอะ”
หวงของไม่เบาเลยนะ เฉินหยางเปิดกระเป๋าเงินในวีแชตแล้วโอนเงินไปทันที
ใส่ตัวเลขแล้วกดส่ง
【โอนเงินวีแชต: 1,000.00 หยวน】
“โธ่ น้องชาย ทำแบบนี้ทำไม? พี่บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องเงิน” หลิวถิงกดรับเงินทันที “ที่สำคัญคือเรื่องของพวกเธอ พี่ก็ตัดสินใจแทนไม่ได้เหมือนกัน”
เฉินหยางพิมพ์ถามกลับ “ถ้าคนใส่ชุดขาวสายตาสูง แล้วพี่สาวสวยอีกคนล่ะ? นัดสักคนก็ยังดี ฮี่ ๆ”
สถานะ “กำลังพิมพ์” ด้านบนกะพริบสองครั้ง
“นายหมายถึงโจวเมิ่งเหรอ? เธอก็เพิ่งเลิกกับแฟนเหมือนกัน” ข้อความของหลิวถิงเด้งขึ้นมาติด ๆ กัน “แต่เมื่อวานนายก็เห็นแล้วนี่ว่าเธอสายตาสูง นัดง่าย ๆ ไม่ได้หรอก