จี้เช่าเหวยราวกับร่วงหล่นลงไปในห้วงฝันอันไร้ขอบเขต
เมื่อตื่นขึ้น เธอก็มองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ใต้ร่างเป็นเตียงไม้มีเสาสี่มุม ด้านบนแขวนม่านสีเขียวไว้
ข้างเตียงมีชั้นไม้ทาสีแดง บนชั้นวางอ่างทองแดงใบหนึ่ง
เธอพยุงร่างที่อ่อนแรงลุกขึ้นนั่ง ผ้าขนหนูเปียกที่พับเป็นสี่เหลี่ยมผืนหนึ่งพลันร่วงจากหน้าผาก
ก่อนหน้านี้เหมือนมีคนคอยใช้ผืนนี้เช็ดตัวลดไข้ให้เธอ เธอจึงวางผ้าขนหนูลงบนอ่างทองแดงอย่างเป็นธรรมชาติ
มองไปก็เห็นเตียงเล็กกว่าอีกเตียงชิดผนัง เครื่องนอนบนเตียงจัดไว้อย่างเรียบร้อย
หน้าต่างเป็นซี่ไม้ กระดาษที่ปิดอยู่เริ่มเหลืองซีด แสงสลัวพร่ามัวส่องลอดเข้ามา
ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอแน่นอน แต่ทำไมถึงดูคุ้นตานักนะ
ขณะนั้นประตูไม้ของห้องก็ถูกผลักเปิด หญิงวัยกลางคนสวมฉงซำผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ซูอวิ๋นเห็นลูกสาวคนเล็กนั่งอยู่ จึงประนมมือกล่าว “อมิตาภพุทธ” ใบหน้าเผยรอยยิ้มโล่งใจ “ลูกแม่ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว แม่ตกใจแทบแย่!”
สิ่งที่นางพูดไม่ใช่ภาษาจีนกลาง แต่เป็นภาษาถิ่นที่มีสำเนียงอยู่บ้าง น่าแปลกที่คำพูดเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าหูเส่าเวย แล้วเธอกลับเข้าใจได้โดยไม่มีอุปสรรค ราวกับเข้าใจมาตั้งแต่เกิด
เธอนิ่งงันไปอย่างหาได้ยาก ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ควรตอบสนองอย่างไร
ใบหน้าของหญิงตรงหน้าซ้อนทับกับมารดาของหญิงสาวในความฝัน เส่าเวยจึงกำผ้าห่มอุ่น ๆ ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ซูอวิ๋นเก็บผ้าขนหนูกับอ่างน้ำอย่างคล่องแคล่ว ก่อนตะโกนเรียกออกไปด้านนอก “อาเหยา! อาเวยฟื้นแล้ว ยกโจ๊กที่อุ่นไว้บนเตามาให้หน่อย”
หลังจากวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง เส่าเวยก็ถูกป้อนโจ๊กไปเกือบครึ่งชาม เนื้อโจ๊กไม่เหลวไม่ข้น ต้มจนได้ที่พอดี
จากนั้นมีคนใช้ผ้าขนหนูอุ่น ๆ เช็ดหน้าและมือให้เธอ เปลี่ยนเสื้อชั้นในผ้าฝ้ายแห้งสะอาด แล้วเธอก็เอนตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม
ซูอวิ๋นนั่งลงที่ขอบเตียง ยื่นมือมาแตะหน้าผากลูกสาว “ในที่สุดไข้ก็ลดแล้ว พ่อเพิ่งจากไป พวกเราสี่คนแม่ลูกจะมีเรื่องผิดพลาดไม่ได้อีกแล้วนะ”
เส่าเวยชะงัก ยังไม่ทันได้พูดอะไร
ซูอวิ๋นก็ห่มผ้าให้นางเรียบร้อย “นอนเถอะ อย่ากลัวไปเลย แม่อยู่ตรงนี้”
เหยาวกวางเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เอ่ยเสียงเบาว่า “แม่ไปพักเถอะค่ะ ครึ่งคืนหลังหนูจะเฝ้าเอง”
ซูอวิ๋นลูบศีรษะเหยาวกวาง “ลูกเป็นเด็กดีรู้ความ แต่อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ แม่หวังว่าพวกหนูทุกคนจะสบายดี” พูดจบก็เดินออกไปด้วยฝีเท้าที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย
เหยาวกวางจัดชายผ้าห่มให้น้องอย่างเอาใจใส่ ก้มหน้าพูดว่า “น้องพักผ่อนให้ดีนะ อยากได้อะไรก็เรียกพี่ได้ พี่สาวอยู่ตรงนี้”
เห็นน้องสาวพยักหน้า เธอจึงเป่าดับตะเกียงน้ำมัน แล้วคลำทางไปยังเตียงเล็กฝั่งตรงข้าม
ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบและความมืด
เส่าเวยลืมตาขึ้น ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แค่ฝันไปคืนหนึ่ง เหตุใดพอตื่นขึ้นมาถึงกลายเป็นหญิงสาวในฝันไปได้
เกิดใหม่ในศูนย์วินาทีงั้นหรือ? ระหว่างที่คิดฟุ้งซ่าน ตัวอักษรสีฟ้าน้ำทะเลบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
【ตรวจพบผู้ใช้ระดับ V16 ผู้ทรงเกียรติแห่ง “ชีวิตลอย”】
【ยินดีต้อนรับกลับ จี้เช่าเหวย】
เธอนิ่งค้างไปทั้งตัว!
“บันทึกแสงระยิบแห่งชีวิตลอย”……
นั่นไม่ใช่เกมแนวผู้หญิงยุคสาธารณรัฐที่เธอเล่นมาสองปี และเติมเงินไปไม่น้อยหรอกหรือ?
เธอจำหน้าจอเข้าสู่ระบบของเกมนั้นได้ดี ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเซี่ยงไฮ้ที่ส่องแสงเหลืองนวล ป้ายนีออนบนเดอะบันด์ แล้วก็เงินที่เติมไป 648 หยวนครั้งสุดท้าย!
แล้วต่อจากนั้นล่ะ?
หลังจากนั้นเธอเหมือนจะ……หัวใจวายงั้นหรือ?
【กำลังซิงก์ข้อมูลเกม……ซิงก์เสร็จสิ้น】
【พลังงานไม่เพียงพอ ฟังก์ชันเพื่อความบันเทิงเดิมทั้งหมดถูกปิดใช้งาน】
ข้อมูลเกมอะไร……มีใครอยู่ไหม? มีฝ่ายบริการลูกค้าหรือเปล่า?
เส่าเวยลองเรียกเบา ๆ ในใจ
【สวัสดี หมายเลข 006 ฝ่ายบริการลูกค้าส่วนตัวพร้อมให้บริการ】
“เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่คือโลกในเกมหรือ?”
【เรียนผู้ใช้ระดับ V16 เนื่องจากร่างกายของคุณประสบเหตุสุดวิสัย ระบบจึงเริ่มแผนฉุกเฉินและย้ายวิญญาณของคุณมายังโลกในเกม】
“แล้วเจ้าของร่างเดิมล่ะ?”
【เกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิม จี้เช่าเหวย: นางติดหวัดและมีไข้สูงไม่ลดลง ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวานนี้ในยามเซิน เค่อที่สาม】
“แล้วฉันจะชราและตายเหมือนคนปกติไหม?”
【โลกใบนี้สัมผัสได้และเป็นโลกจริง แน่นอนว่ามีเกิด แก่ เจ็บ ตาย แต่ตอนนี้ผู้ใช้ยังไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้】
“ที่บอกว่าไม่ต้องกังวล หมายความว่าฉันเปลี่ยนตัวตนแล้วเริ่มใหม่ได้งั้นหรือ?” น่าสนใจอยู่เหมือนกัน
【ไม่สามารถเปลี่ยนตัวตนได้ บัตรรายเดือนระดับพิเศษของคุณเหลืออีกเพียง 6 วัน เมื่อบัตรหมดอายุ วิญญาณของคุณจะถูกโลกนี้ลบล้าง】
【ต้องการใช้หยกหลิวกวาง 68 ชิ้น เพื่อต่ออายุบัตรรายเดือน 30 วันหรือไม่?】
รอยยิ้มของเส่าเวยแข็งค้างบนใบหน้า ที่แท้เธอรอดมาได้แค่ครึ่งชีวิต!
ไม่สิ แม้แต่ครึ่งเดียวก็ยังไม่ถึง
หกวัน!
เธอกำผ้าห่มแน่น แม้แต่เดิมจะไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่ในโลกของเกมนี้นัก แต่ตอนนี้ก็อดกังวลไม่ได้
บางเรื่องก็เป็นแบบนี้เอง การที่เราไม่ต้องการมันเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การที่ไม่มีมันเลยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เติมเงิน! อย่างไรเสียในบัญชีของเธอยังมีหยกหลิวกวางเหลืออยู่มากกว่าหนึ่งแสน ใช้เสียก็ไม่เสียเปล่า
【ยอดเงินในบัญชีของคุณไม่เพียงพอ หักเงินไม่สำเร็จ】
“เป็นไปไม่ได้สิ ในบัญชีฉันมีหยกตั้งเยอะ” เส่าเวยแตะหน้าจอเกม
หน้าเป้าหมายว่างเปล่า! เศษชิ้นส่วน ชุดเสื้อผ้า และไอเทมหายากตั้งมากมายของเธอหายไปหมดแล้ว!
“พวกคุณถึงกับแฮ็กบัญชีฉันเลยหรือ!”
【เพื่อรักษาเสถียรภาพของวิญญาณผู้ใช้ สิ่งของและหยกหลิวกวางทั้งหมดในบัญชีจึงถูกแปลงเป็นพลังงานสำหรับเคลื่อนย้าย】
นึกว่าตัวเองได้กำไรมหาศาล ที่แท้ก็อาศัยความสามารถเติมเงินเป็นล้านในอดีตนี่เอง!
“แล้วจะเติมเงินยังไง? ใช้เหรียญเงินได้ไหม?” เจ้าของร่างเดิมมีเหรียญเงินอยู่สิบกว่าเหรียญ
【ช่องทางเติมเงินเดิมถูกปิดแล้ว ขอแจ้งให้ทราบว่า คุณสามารถรับหยกหลิวกวางได้จากการเช็กอินประจำวันและการเพิ่มระดับความชื่นชอบของ NPC】
“NPC หมายถึงใคร สามหนุ่มหมิงเต๋อหรือ? ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าหมิงเคอยังอยู่หรือเปล่า?”
เกมที่จี้เช่าเหวยเล่นชื่อบันทึกแสงระยิบแห่งชีวิตลอย เป็นเกมแนวผู้หญิงที่มีฉากหลังเป็นยุคสาธารณรัฐ เนื้อเรื่องหลักดั้งเดิมของเกมดำเนินไปรอบ ๆ เจ้าหมิงเคอ นางเอกของเรื่อง
ตอนถามประโยคนี้ ในใจเธอมีคำตอบอยู่แล้ว
【เจ้าหมิงเคอเป็นตัวละครหลักของบันทึกแสงระยิบแห่งชีวิตลอย ปัจจุบันอยู่ในโลกนี้และกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมิงเต๋อ】
เป็นไปตามคาด เส่าเวยจ้องข้อความบรรทัดนี้ ใจรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ที่แท้เธอไม่ได้มาแทนที่ใคร
เธอมา……แซงคิวต่างหากหรือ?
ม่านแสงตรงหน้ากะพริบวูบ รายชื่อยาวเหยียดปรากฏขึ้น
【จินลี่ชู】——ความชื่นชอบ 0/100
【เจ้าหมิงเคอ】——ความชื่นชอบ 0/100
【อู๋ฉีอวี้】——ความชื่นชอบ 0/100
【โจวซูเหิง】——ความชื่นชอบ 0/100
【หลู่เหออี้】——ความชื่นชอบ 0/100
【เทาอวี่เซิง】——ความชื่นชอบ 0/100
……
【คำแนะนำ: สามหนุ่มหมิงเต๋อไม่ใช่เป้าหมายให้พิชิตทั้งหมด ระบบสร้างรายชื่อ NPC ฉบับสมบูรณ์แล้ว เจ้าของระบบสามารถเรียกดูได้ทุกเมื่อ】
เส่าเวยมองรายชื่อยาวเหยียดนี้ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรดีใจที่ไม่ต้องแย่งชิงกับนางเอก หรือควรตำหนิการตั้งค่าชวนเหลือเชื่อนี้ดี
“ตัวประกอบหญิงร้ายกับเทาอวี่เซิงที่เป็นแค่ตัวประกอบฉาก ทำไมถึงอยู่ในรายชื่อด้วย?”
【ทุกคนที่ถูกกล่าวถึงในเนื้อเรื่องเดิมล้วนเป็นจุดเชื่อมโยงหลักของโลก ไม่มีการแบ่งสูงต่ำหรือบทบาทสำคัญรอง】
เส่าเวยครุ่นคิด หรือเป็นเพราะเธอเป็นคนนอก จึงต้องได้รับการยอมรับจากตัวละครในเนื้อเรื่องเดิม โลกนี้ถึงจะยอมรับเธอได้?
แต่เรื่องราวเกิดขึ้นในเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้เธออยู่ซูโจว ต่อให้คิดจนหัวแทบแตก ก็ไม่มีทางได้พบ NPC สักคน
“เมื่อกี้บอกว่าเช็กอินได้ใช่ไหม? ช่วยเช็กอินให้ฉันที”
【ยินดีด้วย คุณเช็กอินสำเร็จ ได้รับหยกหลิวกวาง 1 ชิ้น เหรียญเงิน 2 เหรียญ กำไลลูกปัดคริสตัลสีชมพู 1 เส้น จัดเก็บไว้ในกระเป๋าแล้ว】
ฟังก์ชันกระเป๋ายังอยู่ด้วยหรือ! เธอแตะเข้าไปดู แล้วเห็นข้อความที่มุมขวาบนว่า
【หยกหลิวกวาง: 1 | เหรียญเงิน: 2 (ถอนเป็นเงินสดได้)】
เพียงแตะเบา ๆ เพื่อหยิบออกมา กำไลลูกปัดสีชมพูก็พลันตกลงมาอยู่ในมือ ลูกปัดทั้งยี่สิบเม็ดมีสีชมพูอ่อนเหมือนดอกท้อ สวยงามยิ่งนัก
เธอลองเก็บหมอนใส่กระเป๋าแล้วหยิบออกมาอีกครั้ง ก็ทำสำเร็จ! แม้ไอเทมทั้งหมดจะถูกล้างไปแล้ว แต่มีฟังก์ชันนี้ก็ถือว่าคุ้มมาก
ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ฟังก์ชันเพื่อความบันเทิงที่ปิดไปหมายถึงปิดวงล้อสุ่มกับกิจกรรมเติมเงินต่าง ๆ แต่ร้านค้าก็ยังอยู่!
ข้าวสารจิงชั้นดี: 10 ชั่ง = 1 เหรียญ
น้ำมันพืชคุณภาพดี: 10 ชั่ง = 1.6 เหรียญ
……
มีสิ่งของหลากหลายสารพัด รวมแล้วนับพันรายการ ครอบคลุมทั้งเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง
“006 รางวัลเช็กอินเป็นของตายไหม? เหรียญเงินใช้ซื้อของในร้านค้าใช่หรือเปล่า?”
【ผู้ใช้ระดับ V16 จะได้รับหยก 1 ชิ้น เหรียญเงิน 2 เหรียญ และสิ่งของสุ่มหนึ่งชิ้นจากการเช็กอินประจำวัน เหรียญเงินใช้ซื้อของในร้านค้าได้ หรือถอนเป็นเงินสดได้ โดยคิดค่าธรรมเนียมเพียง 1 เปอร์เซ็นต์】
วันละหยกชิ้นเดียว ไม่พอต่ออายุเลย ต้องรีบไปเซี่ยงไฮ้เดี๋ยวนี้!