จนกระทั่งเฒ่าอู๋ยกตาชั่งออกมา สองพี่น้องหลี่ต้าจู้ก็ยังก้มหน้านับนิ้วกันอยู่
สำหรับพวกเขาแล้ว โจทย์ข้อนี้ยากเกินไปจริง ๆ!
ตาชั่งของบ้านเฒ่าอู๋ก็เป็นตาชั่งคาน ต้องมีคนช่วยยกถึงจะชั่งได้
หลี่เยว่จิ้นกับลูกชายอีกสองคนรีบเข้ามาช่วย แบ่งชั่งอยู่หลายรอบกว่าจะรู้ว่าเนื้อหมาป่าพวกนั้นหนักเท่าไร
แม้ก่อนหน้านี้เฉินต้าซานจะแบ่งเนื้อให้คนในหมู่บ้านไปไม่น้อย และช่วงหลายวันที่ผ่านมาก็กินกันไปเยอะแล้ว แต่เนื้อหมาป่าที่เหลืออยู่ก็ยังหนักถึง 758 ชั่ง!
ระหว่างที่พวกเขาช่วยกันขนของขึ้นรถต่อ หลัวหงจวินก็พาเฉินต้าซานเข้าไปในร้านอาหาร
จากนั้นเขาก็หยิบลูกคิดของเฒ่าอู๋ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว คิดเลขอยู่สองสามรอบ ก่อนจะล้วงธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ
“เนื้อหมาป่า 758 ชั่ง ชั่งละ 7 เหมา 5 รวมเป็น 568 หยวน 5 เหมา!”
“หนังหมาป่า 23 ผืน ผืนละ 10 หยวน รวม 230 หยวน สองอย่างรวมกันก็เป็น 798 หยวน 5 เหมา!”
“นี่ 800 หยวน ลองนับดู!”
“ไม่ต้องทอน เงินส่วนเกินเอาไปซื้อของอร่อยให้น้องสะใภ้เถอะ นายมีของดีอะไรก็นึกถึงฉัน ฉันจะขี้เหนียวไม่ได้หรอก...”
เฉินต้าซานรับเงินปึกหนาอีกครั้ง ทุกอณูในร่างกายรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ!
หัวบุกหลังหักต้นทุนทั้งหมดแล้ว ได้กำไรสุทธิ 756 หยวน!
เมื่อนับรวมเงินจากการขายเนื้อกับหนังหมาป่า เที่ยวนี้เขากวาดรายได้ไปถึง 1,556 หยวน!
สำหรับตำบลตานสุ่ยในปี 1981 เงินกว่า 1,500 หยวนนี้แทบจะเป็นตัวเลขมหาศาล!
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย!
ถ้าเอาเงินทั้งหมดไปซื้อข้าวโพด ก็ซื้อได้ถึง 17,000 กว่าชั่ง มากพอให้ครอบครัวสามคนกินกันเต็มที่ได้นานกว่า 10 ปี!
รายได้เที่ยวนี้ทำให้เฉินต้าซานก้าวเข้าใกล้ความฝันที่จะสร้างบ้านหลังใหญ่ไปอีกขั้นอย่างมั่นคง!
เขาตื่นเต้นจนเต็มอก หันกลับไปปลดกางเกงทันที แล้วยัดเงินทั้งหมดลงในกระเป๋าที่เย็บไว้กับกางเกงชั้นใน