เดิมทีทั้งสองคนตั้งใจจะเข้าเมืองไปหาอะไรกินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยหาที่คนพลุกพล่านขายปลา!
ใครจะคิดว่าเพิ่งหิ้วปลามาถึงถนน ก็ถูกคนจากร้านอาหารเล็ก ๆ ริมทางเรียกไว้เสียแล้ว: “พวกคุณเอาปลามาขายใช่ไหม? ปลาหญ้าราคาจินละเท่าไร?”
“ขอปลาซีโถวสักสองตัวด้วย!”
“โห อากาศหนาวขนาดนี้ แม่น้ำก็จับตัวเป็นน้ำแข็งแล้ว พวกนายยังจับปลาได้ตั้งเยอะเลยหรือ?”
ทั้งสองเดินขายปลาไปตลอดทาง ยังไม่ทันถึงย่านที่คนพลุกพล่าน ปลาหนึ่งในสามที่อยู่ในตะกร้าก็ขายออกไปแล้ว
เฉินต้าซานรีบหาร้านอาหารเล็ก ๆ เข้าไปสั่งบะหมี่สองชาม จากนั้นก็ขอยืมตาชั่งคานแบบเก่าจากเถ้าแก่
แล้วจึงเทปลาทั้งหมดลงบนพื้นหินเขียวหน้าร้าน คัดตัวที่เอาไว้จัดงานเลี้ยงออกมาวางไว้ด้านหนึ่งก่อน ส่วนปลาที่เหลือก็แยกตามชนิดและขนาด แล้วเปิดขายทันที!
ใกล้จะถึงเทศกาลปีใหม่แล้ว แม้ตะวันคล้อยต่ำ ผู้คนที่ออกมาซื้อของฉลองปีใหม่บนถนนก็ยังเดินกันขวักไขว่!
ตอนเช้าเฉินต้าซานไปสอบถามราคาที่สถานีอาหารมาแล้ว!
คงเพราะใกล้ปีใหม่ ปลาในสถานีอาหารจึงแพงกว่าปกติเล็กน้อย
ปลาหญ้าจินละแปดเหมา ปลาซีโถว (ปลาคาร์ป crucian) จินละหนึ่งหยวนแปดเฟิน ส่วนปลาไป๋เตียวจื่อ...
มีแค่ปลากุ้ยสองตัวที่ตั้งราคาได้ยาก!
สถานีอาหารไม่มีขาย!
เฉินต้าซานรู้ว่าปลาชนิดนี้มีค่ากว่าปลาชนิดอื่น แต่ไม่รู้ว่าควรขายจินละเท่าไร
พอได้ยินชายวัยกลางคนที่ดูคล้ายเจ้าหน้าที่ถามราคา เขาก็ลังเลก่อนตอบว่า “จินละหนึ่งหยวนห้าเหมา!”
ชายวัยกลางคนตาเป็นประกาย รีบควักเงินออกมา “ฉันเอาหมด!”
ตั้งราคาต่ำไปแล้ว!
ยังดีที่มีแค่สองตัว รวมกันแล้วหนักเพียงสามจินกว่า ๆ!