วันนี้เฉินต้าซานก็ตื่นแต่เช้าเหมือนกัน!
“นอนต่ออีกหน่อยเถอะ!”
“กินข้าวเสร็จแล้ว ผมจะไปจัดห้องเก็บของก่อน จากนั้นเราค่อยย้ายบ้านกัน...”
จ้าวฮุ่ยหลานถูกเขาประคองให้นอนลงบนเตียงเบา ๆ ที่จริงเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนเลย
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังจะได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ที่มุงกระเบื้องตรงห้องเก็บของจริง ๆ
เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังคิดอยู่ว่าจะหาอะไรกินจากที่ไหน พาตัวเองกับเฉินต้าซานประคองชีวิตให้ผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้อย่างไร
ตอนนั้น สิ่งที่เธอหวังมากที่สุดก็แค่หาเศษก้านข้าวโพดมาอุดรูที่ลมพัดลอดเข้ากระท่อมมุงหญ้า ให้ในบ้านอุ่นขึ้นสักหน่อยเท่านั้น
ส่วนเรื่องเปลี่ยนบ้านน่ะหรือ เธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงด้วยซ้ำ!
แต่ตอนนี้ เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน เฉินต้าซานก็จะพาเธอไปอยู่บ้านหลังใหญ่ที่กว้างขวางและอบอุ่นแล้ว!
จ้าวฮุ่ยหลานมองเฉินต้าซานที่กำลังวุ่นอยู่ข้างกองไฟเพื่อทำมื้อเช้า มองเส้นบะหมี่แป้งขาวที่กำลังเดือดปุด ๆ อยู่ในหม้อ มือที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มของเธอก็เผลอบีบแขนตัวเองแรง ๆ
ซี๊ด...
เจ็บจริง!
นี่เป็นเรื่องจริง!
เธอไม่ได้ฝันไป!
มิน่าถึงมีคนพูดว่าผู้หญิงทำมาจากน้ำ!
ยิ่งคิด จ้าวฮุ่ยหลานก็ยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา น้ำตาไหลพรากลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่!
เพราะรีบย้ายบ้าน เฉินต้าซานจึงไม่ได้ทำมื้อเช้าให้ยุ่งยากนัก เขาแค่เจียวมันจากหมูอ้วนแล้วต้มบะหมี่หม้อหนึ่งเท่านั้น!
ขณะที่เขาตักบะหมี่ใส่ชามส่งให้จ้าวฮุ่ยหลาน แล้วตัวเองก็ยกชามขึ้นเตรียมกิน จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูจากด้านนอก
“พี่ต้าซาน พี่กับพี่สะใภ้ตื่นหรือยัง?”
“พวกเรามาช่วยย้ายบ้าน... อึก...”
หลี่ต้าจู้กับหลี่เอ้อร์จู้ยืนอยู่นอกประตู เอาจมูกแนบช่องประตู สูดกลิ่นหอมชวนกินของน้ำมันหมูที่ลอยออกมาจากข้างในอย่างแรง จนอดกลืนน้ำลายดังเอื้อกไม่ได้