สองพี่น้องหลี่ต้าจู้กับหลี่เอ้อร์จู้ไม่เคยคิดฝันเลยว่าเนื้อหมูป่าจะขายดีขนาดนี้!
ผู้คนในตำบลแย่งกันซื้ออย่างบ้าคลั่ง พริบตาเดียวก็ขายไปได้กว่า 200 ชั่ง!
เมื่อเห็นว่ายังมีคนอีกมากได้ยินข่าวแล้วพากันกรูเข้ามา หลัวหงจวินก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า ก่อนจะโบกมือใหญ่แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ผมให้ชั่งละ 1 เหมา 4 เฟิน เนื้อหมูป่าที่เหลือผมเหมาหมด!”
เสียงตะโกนดังออกไป ผู้คนก็สงบลงทันที
แม้รสสัมผัสของเนื้อหมูป่าจะไม่ละเอียดนุ่มเท่าหมูบ้าน แต่พอขนไปขายแถบชายฝั่งทางใต้ ก็ยังเป็นของป่าหายากอยู่ดี
เที่ยวนี้แค่ขนกลับไปด้วยระหว่างทาง ก็ทำกำไรได้ชั่งละหลายเฟิน ขายสักสองสามร้อยชั่งก็ได้กำไรหลายสิบหยวนแล้ว
ผลประโยชน์เย้ายวนขนาดนี้ เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ระหว่างชั่งเนื้อหมูป่าที่ขายให้หลัวหงจวิน เฉินต้าซานพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนหยิบตีนหมูข้างหนึ่งยื่นให้ “พี่หลัว เอาตีนหมูข้างนี้กลับไปลองชิมนะ ไม่คิดเงิน”
“พี่ช่วยพวกเราไว้มาก วันนี้ถ้าไม่ได้เจอพี่ เนื้อหมูหลายร้อยชั่งนี่ก็ไม่รู้จะขายหมดเมื่อไหร่”
“ตีนหมูนี่ถึงจะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร แต่ก็เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา รีบรับไว้เถอะ!”
หลัวหงจวินรับตีนหมูไปอย่างไม่เกรงใจ แล้วยิ้มแซวว่า “ต้าซาน ครั้งก่อนฉันไปขอหนังอีเห็นจากนายฟรี ๆ นายเกือบจะโกรธจนตัดขาดกับฉันอยู่แล้ว ครั้งนี้ทำไมใจกว้างนักล่ะ?”
“คนละเวลา สถานการณ์ก็ไม่เหมือนกันสิ!” เฉินต้าซานหยิบบุหรี่ออกมายื่นให้เขามวนหนึ่ง ก่อนหัวเราะแหะ ๆ “ครั้งก่อนพี่คิดจะหลอกให้ผมเป็นไอ้โง่จ่ายแพงนี่นา!”
“แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน พี่ช่วยให้พวกเราประหยัดแรง แล้วยังทำให้ขายเนื้อหมูได้ราคาดี ช่วยกันจริง ๆ แบบนี้เลย!”