ในห้องโถงใหญ่คึกคักไปด้วยผู้คน!
จากประสบการณ์เมื่อคืน เฉินต้าซานกับคนอื่น ๆ ต่างรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง ประสานงานกันได้อย่างลงตัว หัวบุกที่กองอยู่ตรงมุมห้องก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกครั้งที่จ้าวฮุ่ยหลานเห็นเด็กเล็กตามผู้ใหญ่มา เธอก็จะล้วงลูกอมผลไม้สองสามเม็ดจากกระเป๋าส่งให้ทันที
พวกเด็ก ๆ ดีใจกันมาก ต่างเรียกเธอว่า “คุณป้า” เสียงหวานเจี๊ยบ
พวกเขาค่อย ๆ แกะกระดาษห่อลูกอมอย่างทะนุถนอม ไม่ยอมใส่ลูกอมเข้าปากทั้งเม็ด แต่ถือไว้ในมือแล้วใช้ลิ้นเลียเบา ๆ ทีละนิด
“โอ๊ย แบบนี้เกรงใจแย่เลย!”
“เมียต้าซาน ลูกอมผลไม้นี่ไม่ใช่ของถูกนะ ให้แค่คนละเม็ดก็พอแล้ว ให้เยอะขนาดนี้ทำไมกัน!”
“ต้าซานเป็นเด็กดีจริง ๆ พอหาเงินได้ก็ไม่ลืมพวกเรา ยังอุตส่าห์ควักเงินซื้อลูกอมผลไม้มาให้เด็ก ๆ อีก!”
ชาวบ้านต่างพากันกล่าวขอบคุณ
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ที่จริงลูกอมผลไม้พวกนี้เฉินต้าซานซื้อมาให้จ้าวฮุ่ยหลานกิน!
ในสายตาพวกเขา ของแบบนี้ทั้งแพงทั้งกินไม่อิ่ม เอาให้เด็กกินก็พอได้ แต่ถ้าผู้ใหญ่เอาเงินไปซื้อกินเองก็แทบไม่ต่างอะไรกับทำผิดบาป
“ยี่สิบเอ็ดชั่งหกเหลี่ยง!”
“เมียจ๋า คิดเป็นยี่สิบสองชั่งเถอะ ช่วงนี้ป้าหม่าอุตส่าห์ช่วยเหลือเรามาตั้งเยอะ...”
“ยี่สิบเจ็ดชั่งแปดเหลี่ยง คิดเป็นยี่สิบแปดชั่ง...”
เฉินต้าซานขานน้ำหนักไม่หยุด ทุกครั้งจะคิดเพิ่มไปอีกสองสามเหลี่ยงให้เป็นตัวเลขกลม ๆ
ชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบ ๆ เห็นแล้วก็ยิ่งตื่นเต้น พากันชมเขาไม่ขาดปาก
ที่จริงเงินส่วนที่คิดเพิ่มทั้งหมดรวมกันแล้วก็แค่บาทกว่า ๆ เท่านั้น
ใช้เงินนิดเดียวแลกความรู้สึกดี ๆ จากคนมากมายขนาดนี้ จะไม่คุ้มได้อย่างไร?
ไม่นานนัก หลี่ต้าจู้กับหลี่เอ้อร์จู้ก็ทำงานได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว!
เห็นว่าตอนนี้คนเอาหัวบุกมาขายยังมีไม่มาก เฉินต้าซานที่ถูกเบียดไปยืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่แรกจึงหันไปทำอาหารเช้าในครัว
แป้งสาลีที่ซื้อมาเมื่อคืนเขานวดแล้วหมักทิ้งไว้ในหม้อเรียบร้อย!