หนาว!
หนาวเสียจนถึงไขสันหลัง!
มีเพียงไออุ่นเบื้องหน้าที่อบอวลอยู่!
ได้กลิ่นอับเหม็นหืนฉุนจมูกกับกลิ่นกายของผู้หญิงราง ๆ เฉินต้าซานลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก!
สิ่งแรกที่เห็นคือหลังคามุงจากเตี้ยดำ ฝาผนังไม้ผุลามด้วยคราบรา ห้องแคบ ๆ ที่คละคลุ้งด้วยควันฟืน...
ก้มลงมองทันที เขาก็เห็นผู้หญิงเปลือยเปล่าผู้หนึ่งแนบแน่นกอดตนอยู่!
นางคือจ้าวฮุ่ยหลาน?
นี่คือกระท่อมมุงจากหลังนั้น?
นี่ข้า...เกิดใหม่แล้วหรือ?
เฉินต้าซานส่ายศีรษะที่หนักอึ้ง แววตาพลันแดงก่ำ!
ฤดูหนาวปี 1981 ในหมู่บ้านเริ่มใช้นโยบายแบ่งสัญญาที่นาให้ครัวเรือน!
พ่อเลี้ยงหลี่ซินติ่งกับแม่บอกว่าเพื่อให้ครอบครัวได้ที่นากับป่าเขาเพิ่มขึ้น ก็จัดการให้เขาแต่งงานกับสาวปัญญาชนจากเมืองที่ลงมาใช้แรงงานในหมู่บ้าน
เฉินต้าซานเพิ่งรู้วันแต่งงานว่า ตัวเองแต่งกับหญิงเปลี่ยวขาเป๋คนหนึ่ง!
ที่ทำให้เขาขุ่นเคืองอัดอั้นยิ่งกว่าคือ การแบ่งบ้านที่หลี่ซินติ่งว่า คือให้เขาพาจ้าวฮุ่ยหลานไปอยู่กระท่อมฟืนข้างเรือนใหญ่ แถมให้แค่ผ้าฝ้ายขาด ๆ กับฟ่อนฟางสองมัด!
โทสะพลุ่งพล่าน บวกกับหิวหนาว เฉินต้าซานอยู่ไม่กี่วันก็ล้มป่วย
ไข้สูงไม่ลด สลบไม่ได้สติ!
หากไม่ใช่เพราะจ้าวฮุ่ยหลานคอยดูแลใกล้ชิดไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า กลางคืนยังถอดเสื้อกอดเขา ใช้อุณหภูมิกายดึงเขาจากประตูผี เฉินต้าซานเกรงว่าคงสิ้นใจไปแล้ว!
……
จ้าวฮุ่ยหลานถูกเฉินต้าซานปลุกตื่น ตกใจถอยกรูดไปข้างหลังทันที
ใบหน้าหยาบกร้านแตกระแหงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว: “ท่าน...ท่านตื่นแล้ว?”
“ข้า...ข้าจะไปทำอาหารให้ท่านเดี๋ยวนี้...”
นางจับหน้าผากเฉินต้าซานอย่างระมัดระวัง ก่อนลงจากเตียงคว้าเสื้อผ้าหนาเนื้อหยาบปะชุนเต็มผืน ใส่เสื้อผ้าหันหลังให้เตียงอย่างลนลาน
มือของหญิงสาวหยาบกร้านมาก เต็มไปด้วยแผลแตกจากความหนาว!
มองดูรอยฟกช้ำบนตัวนาง เงยหน้ามองแผ่นหลังซูบผอมเดินเป๋ไปเป๋มา มุ่งหน้าไปกองไฟอย่างลุกลี้ลุกลน ในตาเฉินต้าซานเต็มไปด้วยการตำหนิตนเองและสำนึกผิด!
จ้าวฮุ่ยหลานกลัวเขาเพียงนี้ เป็นเพราะถูกเขาทุบตีจนฝังใจ!
ชาติก่อนเขาไม่กล้าไปต่อว่าพ่อเลี้ยงเรื่องแบ่งบ้าน แต่เก่งนักกับการระบายอารมณ์ในบ้าน!
เดิมทีก็รังเกียจจอมปลอมหญิงเปลี่ยวคนนี้ เขากลับระบายโทสะกับหญิงน่าสงสารผู้นี้!
รอยฟกช้ำบนตัวจ้าวฮุ่ยหลาน ล้วนเกิดจากการทุบตีของเขาทั้งสิ้น!
ตั้งแต่วันที่ย้ายเข้ากระท่อมฟืน เฉินต้าซานไม่มีวันไหนไม่ทุบไม่ด่านาง!
“ข้าเป็นคนเลวทรามสิ้นดี!”
คิดถึงเรื่องชั่วช้าที่ตัวเองทำต่อไปในชาติก่อน เฉินต้าซานตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ทันที!
ปี 81 บรรดาปัญญาชนในหมู่บ้านเกือบทั้งหมดกลับเมืองกันหมด!
จะจัดการกับจ้าวฮุ่ยหลานที่ถูกทิ้งไว้เพียงผู้เดียว แถมยังพิการได้อย่างไร กลายเป็นปัญหาใหญ่ในหมู่บ้าน แม้แต่ผู้นำอำเภอก็ถามไถ่หลายครั้ง!
พ่อเลี้ยงจอมวางแผนหลี่ซินติ่งรู้เรื่องนี้ ก็รีบไปหาคณะกรรมการหมู่บ้าน บอกจะให้เฉินต้าซานแต่งกับจ้าวฮุ่ยหลาน!
เงื่อนไขคือให้หมู่บ้านจัดสรรโควตาให้ครอบครัวเขา ไปทำงานโรงงานประทัดที่ในอำเภอ!
หลี่ซินติ่งขอโควตานี้ให้ลูกสาวคนโต!
แต่ผู้นำหมู่บ้านหลายคนซึ่งอยู่ตรงนั้น ก็ปลุกปั่นแนวคิดให้เขาดูแลผู้พิการ ยกโควตานี้ให้จ้าวฮุ่ยหลานทันที!
หลี่ซินติ่งไม่กล้าปฏิเสธผู้นำหมู่บ้านต่อหน้า!
แต่วันที่เฉินต้าซานกับจ้าวฮุ่ยหลานแต่งงาน เขาก็แบ่งบ้านทันที ขับไล่พวกเขาไปอยู่กระท่อมฟืน!
เขาจะปล่อยให้พวกเขาหนาวตาย อดตาย แล้วก็รับโควตามาอย่างชอบธรรม!
แต่หลี่ซินติ่งไม่คิดว่า จ้าวฮุ่ยหลานจะมุ่งมั่นไปคุกเข่าเคาะประตูบ้านในหิมะหนาถึงเอว ขอเสบียงอาหาร และรอดชีวิตมาอย่างทุลักทุเลพร้อมเฉินต้าซานที่ป่วยหนัก!
หลี่ซินติ่งเดือดดาลปึงปัง ก็เกิดแผนชั่วขึ้นมาทันที!
โรงงานประทัดในอำเภอ เป็นของทางการ!
เพียงป้ายสีชื่อเสียงจ้าวฮุ่ยหลาน ว่านางสำส่อนชายเพื่ออาหาร ทางโรงงานประทัดก็ไม่มีทางรับนาง!
อย่างไรหมู่บ้านก็ให้โควตานั้นกับตระกูลหลี่แล้ว
ถึงตอนนั้นจะให้ใครไป ก็อยู่ที่หลี่ซินติ่งมิใช่หรือ?
ชาติที่แล้ว เฉินต้าซานเชื่อคำลวงของหลี่ซินติ่งทันที หันหลังเข้ากระท่อมก็ทุบตีจ้าวฮุ่ยหลานเสียเกือบตาย อย่างคนโง่เขลา ทำให้นางถูกตราหน้าอย่างนั้นจริง ๆ!
ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน เฉินต้าซานก็รู้ความจริงทั้งหมดจากอาโหย่วไฉในหมู่บ้าน!
แต่เขากลับยอมเพื่อศักดิ์ศรีเล็กน้อย ไม่เคยเอ่ยคำขอโทษกับจ้าวฮุ่ยหลานเลย ไม่ต้องพูดถึงการกู้ชื่อให้นาง!
ที่เลวยิ่งกว่าคือ...
เพราะไม่อยากเจอหน้าจ้าวฮุ่ยหลาน และทนคำนินทาในหมู่บ้านไม่ไหว เฉินต้าซานกลับละทิ้งนางที่ขาหักป่วยหนัก เข้าเป็นทหารจากหมู่บ้านหลี่!
ในใจเขารู้สึกผิดต่อจ้าวฮุ่ยหลาน!
ทุกเดือนจึงส่งเบี้ยเลี้ยงที่กองทัพให้กลับบ้าน!
แต่เมื่อห้าปีผ่านไปเขากลับไปเยี่ยมบ้าน...
ถึงได้รู้ว่าเงินที่ส่งกลับไป แม่กับพ่อเลี้ยงไม่เคยแบ่งให้จ้าวฮุ่ยหลานเลย!
ปีที่สามหลังจากเขาจากไป จ้าวฮุ่ยหลานก็ถูกกระท่อมมุงจากพังถล่มในหิมะหนาทับตาย!
นางถูกหลี่ซินติ่งกับเฉินต้าซานร่วมกันสังหาร!
หากไปทำงานโรงงานประทัดได้ นางก็ย้ายไปอยู่หอพักของโรงงาน โศกนาฏกรรมหลังจากนั้นจะมีทางเกิดขึ้นได้อย่างไร?
หลังจากเฉินต้าซานจากไป หลี่ซินติ่งก็อาละวาดเกเร ฮุบที่ของจ้าวฮุ่ยหลานทันที!
คนในหมู่บ้านว่า นางกำลังจะอยู่ไม่ได้แล้ว ก็ยังอยู่ที่กระท่อมฟืนหลังนั้น รอสามีของตนกลับมา...
สมบัติที่คงเหลือไว้ มีเพียงเสื้อไหมพรมถักให้เฉินต้าซานด้วยมือตัวเดียว!
เสื้อไหมพรมจากสมุนไพรที่เก็บตามหน้าผาสูงชัน ทั้งที่เดินเป๋ แล้วเดินเท้าสิบกว่าลี้ไปอำเภอแลกเงิน ซื้อไหมพรมมาทีละนิดทีละน้อย!
วันนั้น เฉินต้าซานร่ำไห้โหยหวนคุกเข่าตรงหน้ากองดินที่ฝังจ้าวฮุ่ยหลาน!
เขาตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดเต็มปาก!
แต่ไม่ว่าเขาจะเสียใจและรู้สึกผิดเพียงใด หญิงสาวผู้เฝ้ารอคอยเขากลับมาในกระท่อมฟืน ก็ไม่อาจฟื้นขึ้นมาได้แล้ว!
หลังจากนั้น เฉินต้าซานก็ตัดขาดกับครอบครัวอย่างสิ้นเชิง!
ความผิดและเสียใจ ทำให้เขากลับกองทัพอีกครั้ง ฝึกฝนหนักทุกวันอย่างไม่กลัวตาย ใช้วิธีนั้นเพื่อลืมตัวเอง!
เขาอยู่ในกองทัพสิบสองปี เป็นทหารพิเศษยุคใหม่รุ่นแรกหลังสร้างประเทศอย่างแท้จริง
จนกระทั่งบาดเจ็บจึงปลดประจำการ จากนั้นหันไปค้าขาย ติดตามการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ สร้างบุญวาสนาขึ้นมา
ต่อมา เมื่อเขาครอบครองทรัพย์สมบัตินับร้อยล้าน เฉินต้าซานก็แต่งงาน รับหญิงสาวอายุน้อยกว่าตนนับสิบปี!
หน้าตาหวานน่ารัก รูปร่างยั่วยวน ยอมตามเขาทุกอย่าง!
ทุกครั้งที่มองเขา ก็เต็มไปด้วยความรักและชื่นชม
แต่จนเมื่อเฉินต้าซานป่วยหนักถึงขั้นวิกฤติ จึงรู้ว่าหญิงนั้นมีชู้ข้างนอกมานานแล้ว ร่วมมือกันใช้เล่ห์กลมืดมนแย่งสมบัติของเขาไปหมดสิ้น
น่าขันที่ว่า เจ้าสัวใหญ่อันดับหนึ่งของเจียงเฉิง ตายอย่างอนาถเพราะไม่มีเงินรักษา บนเตียงในโรงพยาบาลย่านชานเมือง!
สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นก่อนตาย คือเสื้อไหมพรมที่จ้าวฮุ่ยหลานถักให้ ซึ่งเขากำไว้แน่นในมือ!
ดีแล้ว!
เมื่อลืมตาอีกครั้ง เขากลับมาปี 81 กลับมากระท่อมฟืนหลังนี้!
ครั้งนี้ เขาจะไม่ทำผิดซ้ำสอง ไม่ทำโง่เด็ดขาด!
เขาจะทุ่มสุดกำลังปกป้องชายาของตน ให้นางอิ่มท้องสวมเสื้อผ้าอุ่น ให้นางมีชีวิตมั่นคงที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา!
……
ได้ยินเสียงตบหน้า จ้าวฮุ่ยหลานหันขวับโดยอัตโนมัติ ก็เห็นดวงตาสีแดงน่ากลัวของเฉินต้าซาน!
สีนางหน้าซีดเผือดทันที ร่างซูบสั่นระริก สีหน้าหวาดผวา: “อย่า...อย่าตีข้า...”
เพียะ!
เฉินต้าซานตบหน้าตัวเองอีกครั้ง กระโดดลงจากเตียงดึงหญิงที่สั่นกลัวเข้ากอดแน่น!
“ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ!”
“ชาตินี้ ข้าจะทุ่มสุดกำลังให้เจ้ามีความสุข ไม่ยอมให้เจ้าต้องทนทุกข์อีกเด็ดขาด!”
ได้ยินสองประโยคที่เฉินต้าซานพร่ำพูดเบา ๆ จ้าวฮุ่ยหลานที่ตกใจจนตัวแข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็พลันหยุดชะงัก!
นางละล่ำละลักดิ้นรน: “น้ำเดือดแล้ว ข้าจะไปทำอาหารให้ท่าน!”
จ้าวฮุ่ยหลานคิดว่าเฉินต้าซานไข้ยังไม่ลด พูดเพ้อเพ้อเจ้อ!
หากไม่รีบไปทำอาหาร พอเขาหายดีขึ้น มานก็จะต้องถูกตบตีอีกแน่!
เห็นใจเฉินต้าซานกอดตัวไว้แน่นไม่ปล่อย นางก็ตกใจจนน้ำตาไหลพราก!
ได้ยินเสียงสะอื้นพยายามกดไว้ เฉินต้าซานรีบคลายมือ ลุกลี้ลุกลนพูด: “ข้าทำให้เจ้าเจ็บหรือ?”
“อย่าร้อง อย่าร้อง ข้าแค่ตื่นเต้นมากเกินไป...”
เขาลนลานจะเช็ดน้ำตาให้จ้าวฮุ่ยหลาน แต่กลับทำให้นางผวาถอยไปอีกฝั่งกองไฟ
นางสั่นเทิ้มเทา เทแป้งข้าวโพดหยาบจากไหแตกใส่หม้อแขวน เพียงน้อยนิดไม่ถึงคำ!
ใจเฉินต้าซานเจ็บแปลบ คว้าเสื้อผ้าสวมทันที: “เจ้าอยู่บ้านก่อน ข้าออกไปหาอาหาร!”
เห็นเขาพูดจบก็เดินมาหาตน จ้าวฮุ่ยหลานที่เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ ถอยหนีเข้ามุมโดยสัญชาตญาณ!
มือค้างกลางอากาศ เฉินต้าซานถอนหายใจ เปิดประตูก้าวพรวดเข้าสายลมหนาวจัดด้านนอก
ตอนนี้ แต่ละครัวเรือนล้วนยากแค้น ยืมเสบียงก็ยืมไม่ได้แน่!
เฉินต้าซานครุ่นคิดพลางเหลียวซ้ายขวา ก็เห็นกระด้งไม้ไผ่สานตาห่างทรงสี่เหลี่ยมที่วางอยู่บนขั้นบันไดข้าง ๆ!
“จับนกสักสองสามตัวกินเพื่อฟื้นแรงก่อน แล้วค่อยคิดหาทางอื่น!”
เขารีบเข้าไปหยิบกระด้ง และถือโอกาสคว้าเชือกเส้นหนึ่งข้าง ๆ ติดมือมาด้วย
เมื่อเดินลุยหิมะหนาถึงเอวถึงป่าไผ่หลังเขา เฉินต้าซานก็ตัวโชกด้วยเหงื่อ
หนาวจนสั่นสะท้าน เขากัดฟันเก็บกิ่งไม้มาผูกเชือก ใช้กิ่งไม้ค้ำกระด้งที่วางกับพื้นขึ้นข้างหนึ่ง แล้วขุดใบไม้ผุใต้หิมะมาโปรยข้างใต้กระด้ง
จากนั้น เฉินต้าซานก็จับปลายเชือกอีกข้าง นอนหมอบลงที่กองหิมะไม่ไกล
หิมะหนาปิดเขา นกก็พากันหาอาหารเช่นกัน!
ตัวแข็ง蜷缩เป็นก้อน เฉินต้าซานก็เห็นนกกระจอกสองตัวกระพือปีกโผล่เข้าใต้กระด้ง
ขณะที่เขากำลังจะดึงเชือก ให้กระด้งที่ค้ำด้วยกิ่งไม้หล่นลงครอบนกกระจอก...
นกขนสีสดใสสองตัว ก็บินโฉบลงข้างกระด้งทันที!
“นี่มัน...ไก่ฟ้า?”
เห็นไก่ฟ้าสองตัวนั้นหนักอย่างน้อยตัวละชั่งกว่า เฉินต้าซานเบิกตากว้าง ลุ้นจนกลั้นหายใจ!