ต้าฮุยจื่อด่าไปพลางกวาดตามองรอบ ๆ ไปพลาง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหมู่บ้านซอมซ่อแห่งนี้ดูแปลก ๆ อยู่บ้าง
เขาแทบไม่เห็นผู้ชายหนุ่มฉกรรจ์เลยสักกี่คน มีแต่ตาแก่ยายแก่ที่เดินยังแทบไม่ไหว ไม่ก็พวกผู้หญิงกับเด็กเล็ก
ชายคนนั้นออกแรงเต็มที่ เตะประตูบ้านของเฉินต้าซานอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด พร้อมตะโกนข่มขู่ด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
เขาปักใจว่าเฉินต้าซานคงได้ยินข่าวแล้วหนีไปซ่อนตัว และมั่นใจว่าคนในหมู่บ้านต้องรู้ที่อยู่ของเฉินต้าซานแน่
ที่ให้เวลา 10 นาที ก็เพื่อให้ชาวบ้านพวกนี้ไปแจ้งเฉินต้าซาน
วันนี้ถ้าไม่ได้ถลกหนังไอ้เด็กนั่นสักชั้น ก็อย่าหวังว่าจะเลิกรากันง่าย ๆ!
เป็นอย่างที่คิด ไม่นานเขาก็เห็นหญิงชราวิ่งลนลานไปทางไกล คงไปส่งข่าวให้เฉินต้าซาน
แต่ต้าฮุยจื่อรอไม่ถึง 3 นาที ก็หมดความอดทนเสียแล้ว
เขาเท้าเอวด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างสะบัดอย่างวางอำนาจ “ไปถอดประตูซอมซ่อนี่ออกมาให้หมด!”
ชายฉกรรจ์หลายคนใต้บังคับบัญชาได้ยินดังนั้นก็ลงมือทันที พากันกระแทกประตูอย่างแรง!
เสียงโครมครามดังสนั่น ประตูไม้ที่ยังแข็งแรงดีอยู่ถูกกระแทกจนล้มลงไปในห้องโถงโดยตรง!
ต้าฮุยจื่อเดินอาด ๆ เข้าไปในบ้าน!
ลุงจางเห็นภาพนั้นก็ใช้ไม้เท้าค้ำเดินออกมาทันที พร้อมตวาดว่า “พวกแกจะทำอะไรกัน?”
ชายสวมหมวกขนสัตว์ที่เฉินต้าซานเคยเห็นมาก่อนถลึงตามองเขาด้วยแววตาดุดัน “ไอ้แก่ เรื่องของแกหรือไง? ไสหัวไปยืนให้พ้นทาง!”
“ที่นี่คือหมู่บ้านหลี่ ไม่ใช่ที่ให้พวกแกมาอาละวาด!” ลุงจางกระแทกไม้เท้าในมือลงกับพื้นอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “กลางวันแสก ๆ บุกงัดประตูบ้านคนอื่น พวกแกเป็นโจรหรือไง?”