พอเห็นเฉินต้าซานบอกว่าจะเลี้ยงเนื้อทุกคน ชาวบ้านรอบข้างก็รีบเข้ามาช่วยกันอย่างพร้อมเพรียง ลากเลื่อนหิมะสามคันมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของ
เมื่อได้เห็นหมูป่าตัวผู้ร่างยักษ์ในระยะใกล้ แม้มันจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังแผ่กลิ่นอายดุดันออกมา ชาวบ้านหลายคนถึงกับขนลุกชันโดยไม่รู้ตัว
พอนึกถึงภาพเฉินต้าซานใช้ไม้ไผ่แทงหมูป่าตัวนี้จนตาย ชาวบ้านหลายคนที่เมื่อครู่ยังนึกฮึกเหิม คิดว่าถ้าเป็นตัวเองก็คงทำได้ ต่างก็อดหนาวสะท้านขึ้นมาไม่ได้
เฉินต้าซานนี่เอาชีวิตเข้าแลกจริง ๆ!
หลี่ซู่เกินก้าวเข้ามาตบไหล่เฉินต้าซาน สีหน้าเคร่งขรึมพลางสั่งสอนว่า “ไอ้หนุ่ม ต่อไปอย่าทำเรื่องแบบนี้อีกเด็ดขาด...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีคนข้าง ๆ แทรกขึ้นมาว่า “โธ่ ลุงซู่เกิน ต้าซานเป็นถึงวีรบุรุษต้นแบบที่ผู้อำนวยการตำรวจมาเชิดชูถึงบ้านเองนะ แค่โจรถือมีดปล้นสามคนยังจับกดอยู่หมัดได้ หมูป่าไม่กี่ตัวจะไปนับเป็นอะไรได้ล่ะ?”
“นั่นสิ ฉันได้ยินมาว่าโจรสามคนที่ต้าซานจับได้ แต่ละคนกำยำอย่างกับลูกวัว แถมยังถือดาบมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวแบบที่กวนอูใช้ด้วยนะ...”
ระหว่างพูดคุยกัน ผู้คนจำนวนมากก็เดินมาถึงหน้าห้องเก็บของแล้ว!
เมื่อเห็นจ้าวฮุ่ยหลานยืนพิงกรอบประตู ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เฉินต้าซานก็รีบก้าวยาว ๆ เข้าไปหา พลางยิ้มกล่าวว่า “เมียจ๋า ฉันกลับมาแล้ว!”
“คราวนี้ฉันจับหมูป่ามาได้ตั้งสี่ตัว...”
แต่พอเขายื่นมือจะไปจับมือจ้าวฮุ่ยหลาน เธอกลับชักมือหนีด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ทว่าเมื่อเหลือบเห็นบาดแผลบนมือเฉินต้าซาน สายตาของเธอก็ยังหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเผยความกังวลและเจ็บปวดใจอย่างชัดเจน!
แย่แล้ว!
เมียโกรธแล้ว!
คนอยู่เต็มทั้งในบ้านนอกบ้าน เฉินต้าซานจึงไม่สะดวกตามไปง้อ ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ สองสามที ก่อนจะลงมือช่วยทุกคนทำงาน
คนเยอะนี่ดีจริง ๆ!
มีคนกลับไปยกหม้อใบใหญ่ที่บ้านมา ตั้งบนเตาก่อไฟต้มน้ำ