“สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ ผมเป็นเลขาพรรคประจำหมู่บ้านหลี่ ชื่อหลี่ซู่เกินครับ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการเจิ้งแห่งสำนักงานตำรวจ หลี่ซู่เกินก้มเอวเล็กน้อย มือทั้งสองขยับถูไปมาด้านหน้าอย่างกระอักกระอ่วน “ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ เป็นเพราะผมทำหน้าที่เลขาพรรคประจำหมู่บ้านได้ไม่ดี ไม่ได้พบเห็นและไกล่เกลี่ยความขัดแย้งในหมู่บ้านให้ทันท่วงที เรื่องถึงได้บานปลายจนใหญ่โต ทำให้สหายเฉินต้าซานต้องได้รับความไม่เป็นธรรม ยังต้องรบกวนท่านกับตำรวจอีกสองนายให้เดินทางมาถึงนี่กลางดึกอีกครับ”
ระหว่างพูด เขาก็ลอบสังเกตสีหน้าของผู้อำนวยการเจิ้งไปด้วย
เมื่อเห็นผู้อำนวยการเจิ้งมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอย่างชัดเจน จึงค่อยโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ก่อนตบอกให้คำมั่น “พวกเราจะทบทวนเรื่องนี้อย่างจริงจัง ต่อไปจะปฏิบัติหน้าที่ให้ดี จะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ขึ้นอีกเด็ดขาดครับ!”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ตบศีรษะตัวเองเบา ๆ ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ แล้วเอ่ยว่า “จริงสิ เรื่องที่พักของสหายเฉินต้าซาน หลังจากคณะกรรมการหมู่บ้านหารือกันแล้ว พวกเรามีมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะให้เขายืมห้องเก็บของของหมู่บ้านพักชั่วคราวครับ!”
“ช่วงนี้พวกเราต้องเร่งทำงานจัดสรรที่ดินให้ครัวเรือนต่าง ๆ ในหมู่บ้าน ทุกคนในคณะกรรมการหมู่บ้านยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก อีกทั้งเรื่องห้องเก็บของก็จัดการได้ค่อนข้างซับซ้อน เลยล่าช้ามาจนถึงตอนนี้...”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ต่างชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างรวดเร็ว
“คราวนี้คณะกรรมการหมู่บ้านทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันสักที อากาศหนาวขนาดนี้ สองผัวเมียต้าซานจะไปขลุกอยู่ในกระท่อมมุงหญ้าซอมซ่อเพื่อทนทุกข์แบบนั้นตลอดไม่ได้!”