อีกยี่สิบกว่าวันก็จะถึงปีใหม่แล้ว!
ตามธรรมเนียมบนภูเขา ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วต้องกลับบ้านเดิมไปช่วยเตรียมของฉลองปีใหม่
เพราะในยุคนี้ ของอะไรที่ลงมือทำเองได้ ก็ไม่มีใครยอมเสียเงินซื้อเด็ดขาด
ป้าหวังกลับบ้านเดิมไปตั้งแต่เมื่อวาน!
หมู่บ้านซ่างหวังกับหมู่บ้านหลี่อยู่ไม่ไกลกัน ไปตอนเช้ากลับตอนเย็นก็ทัน
ระหว่างไปเยี่ยมบ้านพี่น้องที่บ้านเดิม นางเห็นหัวบุกกองอยู่ในบ้านของพี่ชายหลายคน จึงเกิดความคิดขึ้นมาทันที
พอกลับจากบ้านเดิม นางก็หอบหัวบุกเกือบ 200 ชั่งกลับมาด้วยกันกับหลี่หย่งกุ้ยอย่างหน้าชื่นตาบาน!
ส่วนใหญ่ซื้อมาในราคาชั่งละ 2 เฟิน!
ที่เหลืออีกนิดหน่อย พี่น้องที่บ้านเดิมยกให้เปล่า ๆ!
นางรู้ดีอยู่แก่ใจ
ถ้าเอาหัวบุกไปขายให้เฉินต้าซานตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะขายหน้า ยังจะถูกชาวบ้านนินทาอีกด้วย
แต่พอคิดอีกที ศักดิ์ศรีสำคัญกว่าเงินหรือไง?
ในเมื่อมีเงินให้หา จะมัวห่วงหน้าตาไปทำไม?
อีกอย่าง ไม่ว่าจะพูดยังไง นางก็เคยมีบุญคุณกับสองผัวเมียเฉินต้าซาน!
หัวบุกของบ้านคนอื่นพวกเขายังรับซื้อได้ แล้วหัวบุกที่นางเอาไปให้ พวกเขาจะกล้าปฏิเสธหรือ?
เฮ้อ!
ป้าหวังเดาถูกจริง ๆ!
ตอนนี้พอนางพูดจบ เฉินต้าซานก็เดินออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ “ป้าหวัง ผมต้องขอโทษจริง ๆ เมื่อคืนผมกับเมียเช็กบัญชีกันแล้ว ถึงรู้ว่ารับซื้อหัวบุกมาเยอะเกินไป!”
“เถ้าแก่ที่มาซื้อหัวบุกบอกแค่ว่าให้ผมรับไว้สักหน่อย ไม่คิดเลยว่าผมออกไปข้างนอกสองวัน เมียผมจะรับซื้อไว้ที่บ้านตั้งสามพันกว่าชั่ง!”
“เมื่อคืนผมกลุ้มจนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน!”