“วันแรกซื้อได้ 638 ชั่ง จ่ายไป 51 หยวน 4 เฟิน!”
“วันที่สองซื้อได้ 851 ชั่ง จ่ายไป 68 หยวน 8 เฟิน!”
“เมื่อวานซื้อได้ 722 ชั่ง จ่ายไป 57 หยวน 7 เหมา 6 เฟิน!”
“วันนี้รวมกับของลุงจางอีก 312 ชั่ง 6 เหลี่ยง ทั้งหมดเป็น 707 ชั่ง จ่ายไป 56 หยวน 5 เหมา 6 เฟิน!”
“รวมแล้วเป็นหัวบุก 2,918 ชั่ง จ่ายไป 233 หยวน 4 เหมา 4 เฟิน!”
เมื่อเห็นจ้าวฮุ่ยหลานรายงานบัญชีให้ฟังอย่างจริงจัง เฉินต้าซานตั้งใจจะห้ามเธอแล้วถามยอดรวมทีเดียว
แต่ไม่นาน เขาก็หยุดชะงักด้วยความตกตะลึงอย่างหนัก
ความจำของจ้าวฮุ่ยหลานน่าทึ่งมาก ความสามารถในการคำนวณก็เหนือความคาดหมายของเขาไปไกล
เธอแจกแจงบัญชีทั้งสี่วันได้อย่างชัดเจนและคล่องแคล่วรวดเดียว โดยไม่หยุดแม้แต่นิดเดียว!
คนทั่วไปจะทำได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?
นี่มัน...นี่มันระดับหัวกะทิชัด ๆ!
พอเขาหยุดชะงัก จ้าวฮุ่ยหลานก็พลันประหม่า “เป็นอะไรไป? ฉันคำนวณผิดหรือเปล่า? อย่าโกรธเลยนะ ฉันจดบัญชีไว้บนผนัง กลับไปแล้วฉันจะ...”
“ไม่ผิด เธอคำนวณถูกแล้ว!”
เฉินต้าซานหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะอุ้มเธอหมุนไปรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยชมเสียงดัง “เมียฉันเก่งที่สุดเลย!”
“ฝีมือคิดบัญชีแบบนี้ อย่าว่าแต่ในหมู่บ้านเราเลย ต่อให้ทั่วทั้งอำเภอซั่งหยางก็คงหาอีกคนไม่ได้!”
“มีเธออยู่ ไม่ว่าต่อไปบ้านเราจะค้าขายอะไร ก็ต้องราบรื่นแน่นอน ชีวิตจะมีแต่ดีขึ้นเรื่อย ๆ!”
“ฉันคงสะสมบุญมาหลายชาติ ถึงได้แต่งกับสมบัติล้ำค่าอย่างเธอ...”
ในยุคสมัยนี้ ผู้คนแสดงความรู้สึกกันอย่างเก็บงำ