ตอนเฉินต้าซานกลับมาถึงร้านอาหารเล็ก ๆ คนที่เฝ้าของอยู่หน้าร้านเหลือเพียงหลี่เยว่จิ้นกับลูกชายอีกสองคน
“พี่ต้าซาน อย่าไปโทษพวกเขาเลยครับ ผมเป็นคนบอกให้กลับไปก่อนเอง!”
“ดึกมากแล้ว ผมกลัวว่าถ้าขึ้นเขาตอนกลางคืนมืด ๆ จะเกิดเรื่องขึ้น ยังไงพวกเขาก็มาช่วยพี่ทำงาน ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจริง พี่ก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้น...”
เมื่อได้ยินหลี่ต้าจู้พูด เฉินต้าซานก็ฝืนยิ้มออกมา
จากนั้นเขาทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็กหน้าร้านอาหาร ถอนหายใจพลางเงยหน้ามองไปไกล ๆ
ขณะที่กำลังจะบอกให้หลี่ต้าจู้กับพวกกลับไปก่อนเหมือนกัน ส่วนตัวเองค่อยหาทางพักค้างคืนในตัวอำเภอ แล้วรอพรุ่งนี้ค่อยคิดหาทาง...
จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์คำรามมาจากที่ไกล ๆ!
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเขาพร้อมกันคือรถบรรทุกยี่ห้อเจี่ยฟ่างคันคุ้นตา!
หัวใจที่แขวนค้างอยู่ของเฉินต้าซานพลันกลับลงมาอยู่ที่เดิม ใบหน้าเผยรอยยิ้มยินดี
พอรถบรรทุกจอดสนิท หลัวหงจวินก็เปิดประตูกระโดดลงมา เขายิ้มกว้างพลางพูดกับเฉินต้าซานว่า “น้องต้าซาน รอฉันมานานแล้วใช่ไหม? กังวลว่าฉันจะไม่มาหรือเปล่า?”
“ขอโทษทีนะ พอดีเห็นรถคว่ำอยู่คันหนึ่ง เลยอดเข้าไปช่วยไม่ได้ ยังไงเราก็ทำมาหากินทางเดียวกัน ใคร ๆ ก็ลำบากกันทั้งนั้น...”
เฉินต้าซานจับมือเขาแน่นแล้วส่ายหน้า “ผมไม่ได้ห่วงว่าพี่จะไม่มา แต่กลัวว่าพี่จะเกิดเรื่องต่างหาก!”
“ได้ยินว่ามีรถตกหน้าผาบนทางหลวง รถพังยับ คนก็เสียชีวิต พี่ก็ไม่มาสักที ผมเลยเป็นห่วงอยู่ตลอด!”