เช้าวันรุ่งขึ้น โจ๊กขาวบนเตายังมีไอร้อนลอยกรุ่น เฉินกุ้ยฮวากับเฉาชิ่งเฟิงก็ออกเดินทางกลับแล้ว
สองสามีภรรยาเฉินต้าซานเดินไปส่งถึงช่องเขาเนินต้นสน จ้าวฮุ่ยหลานยังคงจับมือเฉินกุ้ยฮวาไว้ ไม่ยอมปล่อยเสียที
กว่าจะได้พบกันอีกครั้ง ก็ปีหน้าแล้ว!
แม้จะได้อยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วัน แต่เธอก็มองพี่สะใภ้ผู้ขยันขันแข็ง ใจดี และคอยปกป้องเธอทุกเรื่องเป็นพี่สาวแท้ ๆ ไปแล้ว
จนกระทั่งเงาของสองสามีภรรยาเฉินกุ้ยฮวากลายเป็นจุดดำเลือนรางอยู่สุดทางภูเขา เธอจึงหันกลับมาทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ
ถังเหล็กยังหมอบอยู่ที่เดิม หางกวาดหิมะอย่างไร้เรี่ยวแรง มันมองไปทางที่ทั้งคู่จากไปพลางส่งเสียงครางหงิง ๆ
เฉินต้าซานย่อตัวลงอุ้มมันขึ้นมา จากนั้นก็ลุกขึ้นจูงมือจ้าวฮุ่ยหลานเดินกลับบ้าน
“ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?”
เขาฝืนยิ้ม แต่ลูกกระเดือกกลับขยับอย่างผิดธรรมชาติ “อีกไม่กี่วันก็จะถึงเดือนอ้ายแล้ว แวบเดียวก็ได้เจอกันอีก พอสร้างบ้าน พี่สาวกับพี่เขยก็จะมาช่วยด้วย อย่างน้อยก็คงอยู่สักเดือนสองเดือน...”
“ไม่ได้!” จ้าวฮุ่ยหลานสะบัดมือเขาออกทันที เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธ “จะสร้างบ้านเมื่อไรก็ได้ ทำไมต้องให้เสียเวลาช่วงเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิด้วย?”
“ถ้าพลาดฤดูกาลเพาะปลูก ผลผลิตทั้งปีก็เสียหาย แล้วครอบครัวพวกเขาจะกินอะไร?”
“พี่สาวกับพี่เขยดีกับเราจากใจจริง แต่เราก็จะรับน้ำใจพวกเขาไว้เฉย ๆ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรไม่ได้...”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโกรธเฉินต้าซานขนาดนี้ พูดจบก็เดินกระฟัดกระเฟียดเข้าบ้าน!
เฉินต้าซานหัวเราะคิกคัก ก่อนจะคว้าตัวเธอกลับมา “ดีเลย ในที่สุดเมียฉันก็รู้จักโมโหแล้ว!”