เฉินต้าซานตามหาสองพ่อลูกหลี่เยว่จิ้นจนเจอ ตอนนั้นปลาครึ่งตะกร้าขายหมดไปนานแล้ว!
หลี่เอ้อร์จู้ย่อตัวอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มือทั้งสองกุมกระเป๋าเสื้อบุผ้าฝ้ายที่ใส่เงินไว้แน่น พลางกวาดตามองรอบตัวอย่างกับขโมย
หลี่เยว่จิ้นยืนกำแท่งเหล็กอยู่ข้างเขา สีหน้าระแวดระวัง มองใครก็เหมือนอีกฝ่ายจะมาแย่งเงิน
“พี่ต้าซาน ไปไหนมาหรือ?”
พอเห็นเฉินต้าซาน หลี่เอ้อร์จู้ก็รีบวิ่งเข้ามา “คราวนี้ฉันไม่ได้โหวกเหวกอะไรเลยนะ เงินในกระเป๋าก็ยังไม่ได้นับ แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่ามีเท่าไร...”
“ว่าไปแล้ว การขายปลาก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดนี่นา!”
“แค่ทำตามที่พี่ทำ ตะโกนเรียกลูกค้าไม่กี่ครั้ง ก็มีคนมาซื้อทันที เงินไหลมาเทมาเลย...”
เฉินต้าซาน “...”
ทำไมไม่บอกคนอื่นไปเลยล่ะว่ามีเงินอยู่ในกระเป๋าเท่าไร แบบนั้นอาจจะปลอดภัยกว่าด้วยซ้ำ!
เขารับเงินปลีกกำใหญ่ที่หลี่เอ้อร์จู้ยื่นมาให้ แล้วนับดู ที่จริงมีแค่ยี่สิบแปดหยวนกว่า ๆ เท่านั้น!
แต่เพราะเป็นเงินปลีกทั้งหมด มันเลยดูเป็นกองใหญ่จนสองพ่อลูกหลี่เยว่จิ้นพลอยตื่นเต้นไปด้วย!
เอ่อ...พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนัก!
เงินยี่สิบแปดหยวนกว่า ๆ ในยุคนี้นับเป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว!
หลังส่งเงินให้เฉินต้าซาน สองพ่อลูกก็ถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับยกภูเขาออกจากอก!
เพราะเมื่อวานใช้ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และของกินของใช้ไปไม่น้อยตอนจัดงานเลี้ยง เฉินต้าซานจึงไปซื้อมาเพิ่มอีกนิดหน่อย
พอผ่านสหกรณ์ เขาก็เข้าไปซื้อผ้าฝ้ายมาหลายเมตร จากนั้นพาสองพ่อลูกหลี่เยว่จิ้นไปโรงเรียนมัธยมตานสุ่ยด้วย