พี่น้องตระกูลเถียนทั้งสามแนบตัวอยู่กับกรอบหน้าต่างห้องครัวบ้านหลี่ฟู่กุ้ยราวกับหมาป่าร้ายสามตัวที่ซุ่มหมอบอยู่ แววตาเคียดแค้นราวกับชุบยาพิษ จ้องเฉินต้าซานบนถนนด้านนอกเขม็ง
เมื่อรู้สึกได้ว่าจู่ ๆ สายตาของอีกฝ่ายกวาดมาทางนี้ พี่น้องทั้งสามก็ผงะหลบโดยไม่รู้ตัว
ลูกกระเดือกของเถียนหู่ขยับขึ้นลง แววตาโลภตะกละฉายชัดจนแทบจับต้องได้ “ได้ยินไหม? ไอ้เด็กนั่นวันนี้หาเงินได้อีกเจ็ดสิบแปดหยวน!”
“ถ้าคิดแบบนี้ เงินในมือมันคงมีเกินพันหยวนแล้ว!”
เถียนเป้าน้องสามเลียริมฝีปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยแววอำมหิต “ถ้าถามฉันนะ เราควรย่องไปตอนกลางดึกแล้วจัดการพวกมันให้หมด!”
“แล้วเฉินกุ้ยฮวากับผัวจะอยู่ตรงนี้แล้วทำอะไรได้? อย่างมากก็ไปหาปืนสักกระบอกมาอีกกระบอก!”
“ขอแค่จัดการผู้ชายสองคนนั่นได้ ผู้หญิงสองคนนั้นจะหนีไปไหนพ้น?”
เถียนหลงพี่ใหญ่ถลึงตาใส่ทั้งคู่ ก่อนดุเสียงเย็น “ลืมเรื่องที่น้องเขยพูดไว้แล้วหรือไง? คิดจริง ๆ หรือว่าไอ้เด็กนั่นเป็นพวกอ่อนปวกเปียก?”
“พวกแกอยู่เฉย ๆ ทำตามที่ฉันบอก รอให้ไอ้หนุ่มนั่นอยู่คนเดียวแล้วค่อยลงมือ!”
“รออีกสักสองสามวันจะเป็นไรไป?”
“ไอ้เด็กนั่นหาเงินได้ทุกวัน ถึงตอนนั้นเงินทั้งหมดก็เป็นของพวกเราอยู่ดี!”
“ฉันสืบมาแล้ว ไอ้เด็กนั่นวางกับดักแมวเหล็กไว้ในเขาตั้งหลายอัน เมื่อวานซืนยังเอาไก่ป่ากับกระต่ายกลับมาได้ตั้งหลายตัว!”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคราวหน้ามันไปเก็บกับดักแมวเหล็ก จะพาคนไปด้วยเป็นโขยงอีก!”
……
ระหว่างที่พี่น้องทั้งสามคุยกัน เฉินต้าซานด้านนอกก็ถูกเฉินกุ้ยฮวาต่อว่าไปยกหนึ่ง ก่อนพาคนอื่น ๆ เดินกลับบ้านแล้ว
เขามองบ้านหลี่ฟู่กุ้ยลึก ๆ แวบหนึ่ง แล้วหันไปถามเกาไฉเสีย “พี่สะใภ้ บ้านหลี่ฟู่กุ้ยมีแขกมาหรือ?”