รัตติกาลปกคลุมดาวเคราะห์สีเขียวมรกตดวงนี้
ภายในห้องแห่งหนึ่งในนครซากปรักหักพัง กู้เชียนกำลังกินเจลโภชนาการที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ บนร่างมีบาดแผลเพิ่มขึ้นเพียงไม่กี่แห่ง ไม่ได้ร้ายแรงนัก
เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เหนือหมู่เมฆสีขาวมีเงาดำขนาดมหึมาปรากฏให้เห็นเลือนราง รอบ ๆ ยังมีจุดดำเล็ก ๆ เรืองแสงจำนวนมากล้อมอยู่
เงาดำขนาดใหญ่นั้นคือสถานีอวกาศวงแหวนดาวของสหพันธ์มนุษย์ ตอนกลางวันเขาลงมาจากที่นั่น
ส่วนจุดแสงเล็ก ๆ เหล่านั้นคือยานของบริษัทต่าง ๆ ที่ส่งมาประจำการ นอกจากทำธุรกิจกับเหล่านักโทษแล้ว พวกเขายังทำธุรกิจกับเหล่านักรบในวงแหวนดาวเป็นส่วนใหญ่
“ไม่ได้ แบบนี้ออกไปข้างนอกเสี่ยงเกินไป สัตว์หุบเหวพวกนั้นถึงกับออกตามล่ามนุษย์ที่ลงมาจากฟ้าเองเลย”
ก่อนหน้านี้โชคดีที่เขาลบร่องรอยของตัวเอง แล้วค้นหาไปทั่วเมืองซากปรักหักพัง จึงพอหาอาคารลับตาคนสักแห่งเพื่อซ่อนตัวได้
เวลานี้ตามถนนในเมืองเบื้องล่างยังพอมองเห็นสัตว์หุบเหวบางตัวเดินเพ่นพ่านอยู่ พวกมันคอยค้นตามซอกมุมที่ซ่อนเร้นเป็นระยะ พยายามหาร่องรอยของมนุษย์
ยามค่ำคืนพวกมันคึกคักกว่าตอนกลางวันมาก แม้เป็นสัตว์หุบเหวขั้นเบิกวิญญาณระดับกลางเพียงไม่กี่ตัว กู้เชียนก็ยังไม่กล้าไปหาเรื่องตามใจ
กู้เชียนปิดหน้าต่าง แล้วเอนตัวลงบนเตียงเก่าโทรมในห้อง พลางครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป
“หาแท่นบูชาเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ไปก็เท่ากับไปตาย พิกัดของผู้หญิงพวกนั้นก่อนหน้านี้หายไปเกือบหมด แต่ก็ยังพอจำคร่าว ๆ ได้อยู่สองสามคน”
“แค่ไม่รู้ว่าพวกเธอจะอยู่รอดได้นานขนาดนั้นไหม”
“น่าเสียดายจริง ๆ... รู้อย่างนี้ตอนอยู่ในคุกก็น่าจะลงมือเสียตั้งแต่แรก”