“ฟัน!”
ยามดึกสงัด เสียงอึกทึกดังมาจากนครซากปรักหักพัง กู้เชียนที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดกำลังหนีขึ้นไปตามโถงทางเดิน
เพื่อปกป้องอุปกรณ์โกงของตัวเอง เขาจึงรับการโจมตีไว้ไม่น้อย ตามห้องต่าง ๆ มีสัตว์หุบเหวโผล่ออกมาเป็นระยะ แม้จะสู้ไม่ไหว พวกมันก็ยังไม่เกรงกลัวและพยายามถ่วงเวลาพวกเขาไว้
“ไม่ได้การ ถ้ายังเป็นแบบนี้ สักวันคงถูกถ่วงจนตาย”
กู้เชียนหอบหายใจพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ สายตาหยุดลงที่ประตูกระจกใสซึ่งอยู่ไม่ไกล
ช่องทางขนส่งแม่เหล็กลอยฟ้า เป็นเครื่องมือขนส่งที่เคลื่อนที่ไปมาได้ทั่วอาคารสูงนับร้อยชั้น หรือก็คือลิฟต์ในความเข้าใจของกู้เชียนจากชาติก่อน
เมื่อเทียบกับโครงสร้างอาคารรอบนอกที่เชื่อมถึงกันไปหมด ทางเข้าออกของช่องทางแม่เหล็กลอยฟ้านี้มีอยู่เพียงไม่กี่แห่ง
แน่นอนว่าความเสี่ยงก็สูงมากเช่นกัน หากทางออกทุกแห่งถูกปิดตาย เขาก็จะถูกล้อมอยู่ในช่องทางนี้จนหมดหนทางรอด
“เอาก็เอา ถ้ายังเป็นแบบนี้ ต่อให้ยังปีนขึ้นไปไม่ถึงข้างบน ก็คงถูกปิดทางจนหมดอยู่ดี”
ด้านบนมีสัตว์หุบเหวจำนวนไม่น้อยกำลังกรูกันลงมา กู้เชียนไม่ลังเลอีกต่อไป เขารีบวิ่งไปที่ช่องทาง แล้วยกปืนพกยิงใส่กระจกหลายนัด
ด้านหลัง สัตว์หุบเหวปิดทางชั้นนี้จนมิดแล้ว
กู้เชียนเหลือบมองความมืดมิดเบื้องล่างที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น ก่อนเหยียบผนังด้านข้างช่องทางอย่างแรงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ย่างคลื่น!
โลหะที่เดิมแข็งทื่อราวกับเกิดระลอกคลื่นขึ้นมา กู้เชียนอาศัยผนังเหล็กทั้งสองฝั่ง แบกหญิงสาวไว้บนหลังแล้วปีนขึ้นไปตามช่องทางอย่างรวดเร็ว