【คืนก่อนออกเดินทางไปเมืองหลานคริสตัล คุณได้รับข้อความหนึ่ง: แม่ของคุณยังไม่ตาย หากอยากรู้ว่าแม่อยู่ที่ไหน ก็จงมาที่ชานเมืองเฮยซาน】
【คุณไม่ได้ลังเลนาน รีบทำตามคำแนะนำในข้อความและมาถึงป่าเขาชานเมืองแห่งหนึ่ง】
“เด็กคนนี้ซื่อเกินไปแล้วหรือเปล่า?”
กู้เชียนปวดหัวอยู่บ้าง หากมีใครกล้านัดเขาออกไปตอนกลางดึก แถมยังเลือกสถานที่ลับตาคนขนาดนี้ เขาคงพาคนติดอาวุธไปด้วยเต็มรถสักคัน
【คุณรู้ดีว่านี่อาจเป็นกับดัก เพราะในวิดีโอที่ส่งกลับมานั้น แม้แต่ยานรบก็ยังถูกระเบิดทำลายได้ หากไม่ใช่ผู้ที่อยู่ในระดับบัลลังก์ยุทธ์ คนธรรมดาก็หายใจในห้วงอวกาศไม่ได้】
【แต่คุณก็ยังไป เพียงเพราะยังมีความเป็นไปได้อยู่ริบหรี่】
ในป่า หลินโฉวเตรียมตัวพร้อมแล้ว ด้านหลังซ่อนดาบยาวไว้ ส่วนโทรศัพท์มือถือก็อยู่ในกระเป๋า เพียงแตะเบา ๆ ก็สามารถติดต่อสถานีรักษาความสงบเมืองชิงเจียงได้
ชานเมืองมืดสนิทจนมองไม่เห็นแสงสักนิด ที่นี่คือเหมืองร้างนอกเมืองชิงเจียง หากมองจากยอดเขาเท่านั้นจึงจะเห็นแสงไฟของเมืองชิงเจียงที่อยู่ไกลออกไป
หลินโฉวมาถึงจุดนัดหมาย แต่ไม่มีการตอบรับใด ๆ และไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือน ลำแสงเลเซอร์สายหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นจากมุมมืด เป็นประกายแห่งความตาย
เลเซอร์เฉียดหนังศีรษะเขาไป เผาพื้นดินด้านหลังจนเกิดหลุมไหม้เกรียม
“ไสหัวออกมา!”
ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด โยนปืนในมือทิ้ง ก่อนปรบมือเบา ๆ พลางชื่นชมปฏิกิริยาของหลินโฉว
“สมกับเป็นลูกชายของไอ้กู้เชียนที่ตายไปแล้วจริง ๆ มีฝีมืออยู่บ้าง ฉันประเมินนายต่ำไป คิดไม่ถึงเลยว่านายจะได้เป็นอันดับหนึ่งของเมืองชิงเจียง แถมยังได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยยุทธ์ดาวสีครามอีก”