“เฮอะ ประหลาดใจใช่ไหมล่ะ!?” เฉินมั่วมองยอร์กด้วยรอยยิ้ม
“นายไม่คิดว่าตัวเองจะหนีรอดไปได้หรอกใช่ไหม!?”
“ผ...” ยอร์กแหวกปากจะพูด สีหน้าบูดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกล่าวว่า
“เย่หาน ข้าขอโทษในเรื่องที่ก่อนหน้านี้ลงมือกับผู้เล่นหัวเซี่ย ขอร้องให้ข้ามีทางมีชีวิตสักทางเถอะ!”
“ทางมีชีวิต!?”
“เฮอะ ถ้ามือข้ามีทางมีชีวิตอยู่ ข้าคงไม่ได้ชื่อว่าเทพสังหารหรอก”
“ตั้งแต่นายเลือกลงมือในวินาทีนั้น นายควรจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะจบแบบนี้”
“เย่หาน! เราทุกคนล้วนเป็นเผ่ามนุษย์ นายจำเป็นต้องกำจัดถึงรากถึงโคนขนาดนี้เลยหรือ!?” ยอร์กตะคอก
“นายควรจะรู้ดีที่สุดว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราจากโลกสีครามเท่านั้น ยังมีเผ่าพันธุ์นอกขอบฟ้าอีกมากมาย สักวันเราต้องเผชิญหน้าพวกมันแน่นอน”
“เผ่ามนุษย์แท้ ๆ ก็อ่อนแออยู่แล้ว เมื่อเผชิญเผ่าพันธุ์นอกขอบฟ้าที่ทรงพลังเหล่านั้น ก็ต้องพึ่งพาพวกเราผู้ครอบครองพรสวรรค์สีทองอยู่ดี”
“โลกสีครามมีผู้ครอบครองพรสวรรค์สีทองอยู่แค่ยี่สิบคนได้เอง ตอนนี้นายฆ่าไปแล้วสองคน นายยังจะฆ่าต่ออีกหรือ!? ”
“ทุกครั้งที่ผู้ครอบครองพรสวรรค์สีทองหายไปหนึ่งคน โอกาสรอดชีวิตของเผ่ามนุษย์ก็ลดลงอีกหนึ่งส่วน การกระทำของนายคือการทอดทิ้งเผ่ามนุษย์ทั้งเผ่า!”
“เฮอะ ยังเก่งซะเหลือเกินที่จะเอาหมวกครอบศีรษะคนอื่น” เฉินมั่วยิ้ม
“แม้จริง ๆ พวกต่างเผ่าบุกรุก มีนายเพิ่มหนึ่งหรือหายไปหนึ่งก็ไม่ได้ต่างกันอยู่ดี”