"เอ๊ะ..."
ในที่สุดหลิงเอ๋อร์ก็ไอแห้งหนึ่งครั้ง ดึงทุกคนกลับมาจากภวังค์...
แต่ยังไม่ทันที่หลิงเอ๋อร์จะได้เอ่ยปาก ซุนเทาก็รีบพูดขึ้นก่อนอย่างใจร้อน
"พี่สาวคนสวยคะ มีแฟนหนุ่มหรือเปล่าคะ?"
หลิงเอ๋อร์: "........"
"แฟนหนุ่ม? มันคืออะไร?" สุนัขจิ้งจอกปีศาจเก้าหางถามอย่างสับสน
"โอ้ย นี่คุณไม่รู้จักแฟนหนุ่มเหรอ? หรือว่าคุณเป็น NPC?"
"งั้นก็น่าจะใช่ ฉันว่าแล้ว ชาตินี้จะมีสาวสวยขนาดนี้อยู่ในความเป็นจริงได้ยังไง ทุกทีแน่ะ NPC นี่เอง"
"ไม่เป็นไร NPC ก็คือคนจริง ๆ นี่นา ฉันไม่รังเกียจหรอก.."
ซุนเทาพูดจอกจอกไปเรื่อย โดยไม่สันนิษฐานเลยว่าคำพูดของเขาเพิ่งไปทำให้สาว ๆ เสียใจไปหลายคน
ตอนแรกหลิงเอ๋อร์ยังตั้งใจจะเตือนซุนเทาอยู่หรอก แต่คำพูดออกมาแบบนี้ หลิงเอ๋อร์ก็เบื่อที่จะเตือนทันที..
ปากร้ายแบบนี้ก็รอเสียใจเถอะ...
"โอ้? ไม่รังเกียจ? ไม่รังเกียจอะไรนะ?" สุนัขจิ้งจอกปีศาจเก้าหางมองซุนเทาอย่างยิ้ม ๆ แต่ไม่ยิ้มจริง ดวงตาคู่นั้นช่างหลอมละลายใจผู้คนจนแทบหมดสติ
"ก็ไม่รังเกียจที่จะคุยกันแบบหวาน ๆ เป็นแฟนกับคุณไงล่ะ.." ซุนเทาพูดพลางถูมือไถมือ
ถ้าเป็นปกติ ซุนเทาแม้ปากจะลอยแต่ก็ไม่ถึงกับเจอสาวสวยคนไหนแล้วกล้าไปยั่ว แต่มนต์เสน่ห์ของสุนัขจิ้งจอกปีศาจเก้าหางมันยั่วยวนเกินกว่าจะต้านทาน ดึงสัญชาตญาณพื้นฐานที่สุดของซุนเทาออกมาจนได้...
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนพี่ม่วกกับหลิงเอ๋อร์ก็เป็นคู่กันแล้ว คนอื่นก็แทบล้วนมีเจ้าของหมด เขารู้สึกทันทีว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว...
"ความรักหวาน ๆ ..." มือหนึ่งของสุนัขจิ้งจอกปีศาจเก้าหางลาดผ่านริมฝีปาก ยิ้มหวานจนแทบละลาย "ฟังดูก็ไม่เลวนะ.."