“หลานเยี่ยน เธอควรจะชัดเจนอยู่แล้ว คนที่เธอพูดถึงถึงขนาดโดนเจ้าตัวดีอย่างเย่หานจัดการได้ง่าย ๆ ขนาดฝีมือย่อมไม่ถึงไหน คนแบบนั้นจะปกป้องเมืองชางหลานไว้ได้อย่างไร คำพูดที่ว่าเขาคือความหวังของเมืองชางหลานมันเป็นเรื่องไร้สาระชัด ๆ” เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยกลอกตาล้อ
“ฉันไม่สน สรุปเขาฆ่าคนตายไปแล้ว เจ้าต้องให้คำชี้แจงกับฉัน” เจ้าเมืองชางหลานพูดแข็งกร้าว แต่น้ำเสียงกลับฟังดูออกแง้มออกอ้อมอยู่ไม่น้อย
เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยคลึงขมับ “เธออยากได้คำชี้แจงแบบไหน!?”
“ง่ายมาก สักวันถ้ามีเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งยกทัพมาบุกเมืองชางหลาน ฉันอยากให้เขาลงมือช่วย” เจ้าเมืองชางหลานพูดจริงจัง
“ที่แท้นี่คือเป้าหมายของเธอนี่เอง” เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยเข้าใจทันที
เรื่องที่ว่ากาลิโอเป็นความหวังของเมืองชางหลานล้วนแต่เป็นการลวงโลก ด้วยฝีมือแค่นั้นจะมาจากไหนได้ซึ่งคำว่าความหวัง
เป้าหมายจริงของผู้หญิงคนนี้คือเย่หานต่างหาก
“พูดตามตรง ด้วยนิสัยของเจ้าตัวดีนั่น เรื่องนี้ยุ่งยากนัก” เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยขมวดคิ้ว
“นั่นเรื่องของเจ้า ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ฉันจะไปนครเทียนเชวี่ยของเจ้าเองแล้วเอาชีวิตเจ้านั่นออกมาซะ!” เจ้าเมืองชางหลานส่งเสียงฮึด
“เธอบ้าไปแล้ว!? ทำแบบนี้ไม่กลัวโทษของพลังกฎหรือ!?”
“โทษก็โทษสิ สุดท้ายถ้าเมืองชางหลานล่มสลาย ฉันก็โดนโทษเหมือนกัน ฉันไม่มีวันดี เธอก็อย่าหวังว่าจะดี”
“........”
“เธอนี่ผู้หญิงบ้าคนหนึ่งจริง ๆ” เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยส่ายหัว
“ก็ตอบมาสิ ว่าตกลงหรือไม่”
“ได้ ๆ ๆ ฉันจะไปคุยกับมันเอง”